Virus - The Agent That Shapes The Desert

Virus - The Agent That Shapes The Desert

Label : Duplicate Records | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Onlangs is tijdens een Australische tournee Trish Keenan overleden aan de varkensgriep: de frêle zangeres met de enigmatische, betoverende stem van de psychedelische electroband Broadcast. Wat een zonde! En dat aan de fokking varkensgriep…grom! Hoe zo'n ogenschijnlijk onschuldig griepvirusje vernietigend om zich heen kan slaan. Nou, dan valt de dood en verderf met dit Noorse Virusje reusachtig mee. Al is ook deze band niet voor één antibioticum te vangen, want er schuilen vele lagen in hun sound. De band die qua muziek om onbegrijpelijke redenen nog steeds met black metal geassocieerd wordt (erg hardnekkig, want voorganger Ved Buens Ende had zelfs vijftien jaar geleden al muzikaal nauwelijks een drol met blek'n'pek te maken), staat bekend om zijn eigenwijze, schier ondefinieerbare geluid. Hiermee belandde ze met 'The Black Flux' nog in mijn eindejaarslijst van 2008, maar dat zal aan een zekerheid grenzende waarschijnlijk met hun nieuwe album 'The Agent That Shapes The Desert' niet gebeuren. Waarom niet?

Welnu, ik heb met terugwerkende kracht spijt van die nominatie. Mijn zwakke lulsmoes: dat album kwam eind 2008 uit, ik had 'em nog nauwelijks geluisterd, de deadline voor de eindejaarslijst hijgde in mijn nek, ik houd normaal gesproken erg van die vage Scandinavische avant-garde metalbandjes en ik liet me derhalve een beetje inpalmen door alle euforie rondom dat album. Ik geef dus schoorvoetend toe: bij het samenstellen van die lijst had ik dat album nauwelijks een volle draaibeurt gehoord en dacht op basis van het eigenzinnig karakter: "Dat zit wel snor.” Nou, die snor stond toch aardig scheef. En dit album snort er evenzo borstelig aan toe, welke, grof gezegd, een herhaling van zetten is, en stilstand is met name in de hoek waar men zich graag als vooruitstrevend en progressief laat bestempelen een fikse achteruitgang.

Net als hun gelijkgestemde Italiaanse maatjes van Aborym op hun laatste album 'Psychogrotesque' valt het experimentele niveau erg mee, en dus tegen. Op het eerste gehoor is de muziek juist schrikbarend rechtlijnig. De tegendraadse riffs en hoekige structuren zijn King Crimson-meets-Meshuggah-light. Het doet me tevens opvallend veel denken aan Voïvod, waarbij het thrash element is ingeruild voor killer, industrieel klinkend element, uitgevoerd door een flink aan de weed doorhalend Enslaved. Echter, het hypnotiseert hoogstens, hallucinerend is het niet. Het is weldadig, niet geweldig noch overweldigend. De immer wat plechtstatig, declamerende zangstijl klinkt onbedoeld in de lijn van gotische zangers als Bauhaus of The Sound, maar eigenlijk komt het op mij over als een zanger die niet kan zingen en daarom maar een bronstige baritonpraatstem opzet, zodat het dan heel artistiekerig verantwoord lijkt. Er zit, mede hierdoor, een afstandelijk koel sfeertje in hun sound, maar is dan ook weer niet zo dat de rillingen over je lijf lopen. Kortom: de band zoekt op diverse gebieden het experiment, maar doet dat uiteindelijk zo voorzichtig, waardoor ze uiteindelijk toch netjes binnen de lijnen hebben geëxperimenteerd. Verfijnd, subtiel en doordacht zou je dan nog kunnen zeggen, maar eigenlijk heb ik helemaal geen zin om Virus op die manier nog langer te verdedigen.

Het is net als 'Carheart' (2003) en 'The Black Flux' een aardig album geworden met hun onderhand typerend eigenzinnige sound, dat moet ik Virus toch zeker nageven, maar het boeigehalte hangt ergens tussen "boeie…” en "boeiend!” Vanwege die onderkoelde, bijna klinische eigenzinnigheid toch een paar bonuspunten, maar ik had verwacht meer gefascineerd te raken door Virus, dat hier niet veel meer bewerkstelligt als een onschuldig griepvirusje. Liefhebbers van Ulver, Solefald, Ihsahn, Winds, Arcturus en andere Scandinavische avantmetalheads - inclusief liefhebbers van de mathematische kilheid van Meshuggah - kunnen echter rustig een gokje wagen. Al ga ik er vanuit dat dit tegen dovemansoren is gericht, want ten eerste weten de liefhebbers dit natuurlijk al lang en ten tweede bevallen mij die bands zonder uitzondering een stuk beter. Ik zet in de tussentijd "Broadcast and The Focus Group Investigate Witch Cults of the Radio Age” nog maar eens op om écht geïntoxiceerd te worden met bedwelmende, vervreemdende muziek.

<< vorige volgende >>