Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Sideblast - Cocoon

Sideblast - Cocoon

Label : Cyclone Empire | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Sideblast in 35 woorden van een fansite leest ongeveer als volgt: een opgefokte SYL of Lamb Of God, met wat eendenretestrakke Meshuggah-on-ecstacy riffs in een blackened death metal wervelstorm. Sideblast is alsof Devind Townsend meespeelt in Behemoth en een cover van Whitechapel laat klinken als Belphegor. Zo zo, dat klinkt niet misselijk: hebben we hier te maken met een nieuwe sensatie?

't Bovenstaande klinkt heel vooruitstrevend, als een boel kolereherrie en voor de liefhebbers machtig interessant, maar dat valt reusachtig mee. Of tegen eigenlijk. Het is dankzij de nodige keyboardlagen en subtiele achtergrondkoortjes nogal een bombastische exercitie, waarbij de talloze tempowisselingen, breaks en riffs overwegend uptempo tot full speed ahead uit je speakers knallen en elk gaatje met roodgloeiende decibellenderrie is dicht gepropt, tot je oren dreigen te stikken. Het is drie kwartier blazen zonder in te ademen: geen wonder dat de stoom uit je oren komt, je oogballen uit je hoofd dreigen te ploppen en het gebrek aan zuurstof je hersenpan doet koken. En nog kan dat allemaal nog erg lekker zijn - muzikale auto-asphyxiatie is mij niet vreemd - maar daarvoor vind ik het materiaal te weinig boeiend en hakken de passages soms wat te makkelijk lukraak in de rondte. Of je nu luistert naar het eerste, derde of achtste nummer: het is allemaal eender en het hadden net zo goed het tweede, vijfde en elfde nummer kunnen zijn. Sterker nog: in mijn digitale promoversie slaan 'Discordant Symphony' (helaas, want dit nummer had de meest interessante ideeën en dissonante riffs) en 'Demigod' (hmm, van wie zullen ze die titel hebben?) door een conversiefout op hol, en ik vraag me af of band en platenlabel dat überhaupt in de gaten hebben gehad.

Sideblast is heel veel testosteron en intimiderend machtsvertoon, maar eigenlijk zit er onder die hoop wol weinig beklijvend vleesch. Dat grommend geschreeuw van die zanger begint na drie nummers ook al een tikje te vervelen. Op het moment dat de zanger ineens "get the fuck up” in 'The Shape' brult, schiet het me ineens te binnen: dit is niet Devin Townsend, maar Jonathan Davies die is gaan grunten in een Franse black metal band! Tsja, dat kan niet gezond zijn. Oppervlakkig gezien is er weinig mis met deze band, maar in de diepte heb ik niets gevonden of gehoord dat mij doet uitnodigen om met de band gezellig te gaan diepzeeduiken. Mensen die van generieke deathcore of inwisselbare US hyperspeed death metal houden, zullen dit Sideblast mogelijk wel warm onthalen. Niet vanwege de specifieke stijl, wel vanwege de eenvormige opeenstapeling van technisch klinkende, extreme metal.

Ik zie trouwens nu schrikbarende overeenkomsten in mijn analyse met die van mijn collega Dennis over het debuutalbum Flight Of A Moth. Dat is geen copy/paste-kwestie van Lords Of Metal, maar van Sideblast. Laat dit een tip zijn voor de band, want als ze hun wel degelijk aanwezige potentie weten om te buigen in boeiender materiaal, hoeven wij ook niet in herhaling te vallen. Get a composer!

<< vorige volgende >>