Divine Decay - Songs Of The Damned

Divine Decay - Songs Of The Damned

Label : Osmose | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Horst : 'You have here what could be called the Metallica 'Kill 'em All' and 'Ride The Lightning' of the new century'. Toe maar! Je moet ook maar durven zeg, zulke flitsende teksten in je bio proppen. Nu ben ik al de nodige onzin gewend, veel bio's die je tezamen met promo's krijgt opgestuurd staan bol van dit soort goed bedoelde 'dit is het nieuwste muzikale wereldwonder' teksten, maar deze slaat werkelijk alles. Kijk, ik vindt het niet erg dat je jezelf vergelijkt met de n of andere band, maar claimen dat je een product hebt gemaakt dat op gelijke hoogte staat als legendarische baanbrekend werk als voornoemde albums? Mmmmm. Op z'n minst geestelijk de weg kwijt ben ik bang. De grootste grap is eigenlijk dat de muziek van dit Finse Divine Decay helemaal niet lijkt op Metallica ten tijde van 'Kill 'em All' en 'Ride The Lightning'. Het doet mij veel meer denken aan een band als Heathen, een Amerikaanse combo die in de late jaren 80 actief was en een paar aardige platen wist te maken, maar niet meer dan dat. Divine Decay heeft last van hetzelfde kwaaltje. Wat de heren op deze debuutschijf bij elkaar spelen klinkt best grappig, maar hangt van clich's aan elkaar, er valt geen greintje eigenzinnigheid te bespeuren. Alle riffjes en breaks zijn al menig maal bij diverse andere bands tot in den treuren ten gehore gebracht, en waarom onze Finse vrienden dit nu met alle geweld moeten herkauwen is mij een raadsel. Nu zou het in principe best wel te verteren zijn als ze een beetje knappe zanger hadden gehuurd, want wat deze koekenbakker er van maakt is treurig. Hij zingt de hele tijd op n en dezelfde toonhoogte (nog een geluk dat ie niet probeert te gillen) wat behoorlijk bijdraagt aan het toch al niet misselijke gaapgehalte van 'Songs Of The Damned'. Nu komen er best wel wat aardige momenten voorbij, zeker als er eens even flink op het gas getrapt wordt en er prettig op de gitaartjes gescheurd wordt, maar dat gebeurd te weinig, en als het er van komt is het weer zo ontzettend voorspelbaar, je ziet al die antieke breaks gewoon van verre al aankomen. Het gaat allemaal het ene oor in en het andere weer uit zonder dat het echt blijft hangen, met andere woorden: het kan mij gewoon niet boeien. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op 80's Speed/Thrash Metal, maar als een band zich anno nu aan dat genre wilt vergrijpen, zorg dan aub wel voor wat frisser songmateriaal, een wat fellere productie (nu klinkt het zo tam als een dooie kraai) en huur een zanger die f beschikt over een supergrunt a l Chuck Billy, f een sopraantje zoals Charles Sabin (Toxic), f je zoekt een alleskunner als Joe Comeau (Annihilator, Liege Lord). Veel succes mannen!

<< vorige volgende >>