Cult Of Luna - The Beyond

Cult Of Luna - The Beyond

Label : Earache | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : The Original Motion Picture Soundtrack of The Big Bang.

Cult Of Luna, zegt U het wat? Mij in ieder geval niet. En zodoende kwam dit schijfje onderop de stapel te liggen. Want met CD's van The Gathering, Krux, The Kovenant, Tourniquet, Solefald en Die Apokalyptischen Reiter had ik al genoeg verplicht luisterplezier voor handen. Maar ook van deze band moest ik nog wat op papier zetten. Een gnant korte skipbeurt was hun ten deel gevallen om een vluchtig idee te krijgen van hun sound. Vooruit dan maar: wat is het? Mmmh, het klinkt behoorlijk zwaar en traag. En OEF, 75 minuten duurt dat kreng! Noueh.ik heb daar nu effe geen zin an. Komt wel een andere keer

2 weken later.

Tja ik moet dit schijfje toch eens gaan luisteren. Maar om de een of andere onverklaarbare reden voelde ik nooit veel motivatie om dit schijfje op te zetten. En daags voor de deadline ben ik er dan toch maar 'es voor gaan zitten. Okay dan Cult Of Luna, laat maar horen waar jullie 5 kwartier mee vullen.

75 minuten later

Lijkbleek, oorverdovend murw gebeukt en met kippenvel van kop tot kont zit ik naar adem te happen. "Wat is er gebeurd? piep ik benauwd. Alsof ik in een The X-Files aflevering was meegesleurd naar een buitenaardse dimensie. Een buitenaardse dimensie waar muziek de dimensie vormt. Een muzikale dimensie die je niet alleen hoort of voelt, maar ook ziet, ademt en leeft. Muziek is alomtegenwoordig. Organisch en beweeglijk. Nou klinkt dat misschien fijn sprookjesachtig, maar dat is in het geval Cult Of Luna absoluut niet het geval. Want de dimensie keert je binnenstebuiten, slokt je op, slurpt je leeg en laat je levenloze lichaam volkomen leeggezogen achter. Alle humane (boven)natuurlijke krachten, van non-verbale communicatie en fysieke activiteiten tot telekinetische energie tot spirituele kracht: als een zwart gat zuigt Cult Of Luna alle energie op om vervolgens met immense impact te exploderen als een supernova.

Cult Of Luna trekt een monolithische metalmuur op dat alles, maar dan ook alles overstijgt. Ja, ik durf bijna zelfs te stellen dat ze met hun kamerbrede, slepende noise-erupties Neurosis en Isis naar de kroon steken. Zoals die bulderende sound in het begin van 'Genesis': gelijkend tussen de minimalistische riffs van Neurosis en de gitaarmuur van een viking-plaat van Bathory. De verstikkende geluidsberg is nihilistisch, existentialistisch, post-apocalyptisch: het klinkt bijna onmenselijk agressief. De akelige en kaal-kille, donderende riffs denderen ellenlang door je hoofd en echon al spokend je laatste restjes menselijke waardigheid weg: muzikale soma dat je dwingend wordt opgelegd. Dat er zelfs countryinvloeden te horen zijn (intro van 'Circle') in hun postrock-achtige aanpak van compositieopbouw, maakt de plaat nog rijker in intensiteit en dreiging. Invloeden als of vergelijkingen met Candiria, Godflesh, Coalesce, Zao, Devin Townsend en Disbelief worden door de intimiderende power van Cult Of Luna bulderend omvergeblazen. Dit is pas de 2de CD van deze Zweden (deels afkomstig uit de hardcore-band Eclipse), maar Cult Of Luna maakt nu al de standaard en duld in deze alleenheerschappij hooguit Neurosis en Isis naast zich. En natuurlijk zullen ze eer betonen aan de voormalige roergangers van The Swans en The God Machine. Maar dit is zijn de Gustav Mahlers van de metal: een kopsplijtende, symfonisch-sonische terreuraanval van verwoestende waanzinnigheid.

"Pfew, dat was heftig! Zo, waar was ik ook alweer mee bezig? Eh, waar ben ik eigenlijk? Wi ben ik?

<< vorige volgende >>