Eternal Elysium - Within The Triad

Eternal Elysium - Within The Triad

Label : Clearspot | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : De Japanse band Eternal Elysium is intussen al een kleine twintig jaar actief en heeft in die periode vijf cd's en een aantal ep's en vinyl-only releases afgeleverd. De band, met zanger-gitarist Yukito Okazaki als constante factor, is nu niet bepaald productief en het is wellicht daarom dat Eternal Elysium niet de eerste naam is die boven komt drijven als je vraagt naar Japanse heavy (psychedelische) rock bands. Ja, Boris wordt dan genoemd, Church Of Misery en in het verleden Loudness en Sigh, maar dan wordt het meestal stil. En waarom eigenlijk?

Eternal Elysium brengt (niet al te vaak dus) heel aardige platen uit waarop een mix van stoner, bluesrock, doom, heavy psych en alternatieve punk wordt ingekookt tot een stevig maar smakelijk brouwsel. Vergeleken met genoemde bands is Eternal Elysium niet zo extreem of bizar, maar de vraag is waarom alles wat uit Japan komt zo overdreven moet zijn. Dat hoeft inderdaad niet en Okazaki, vergezeld door drummer Antonio Ishikawa en Amerikaanse bassiste Tana Haugo laten op de nieuwste plaat 'Within The Triad' horen dat het niet altijd drones van zeventig minuten of geraaskal over seriemoordenaars hoeven te zijn. Juist het ontbreken hiervan is verfrissend. 'Within The Triad' heeft er even over gedaan om ons te bereiken. De plaat is al in 2009 in Japan uitgebracht, maar vindt dan nu eindelijk zijn plaats in de westerse platenbakken. De vinylversie is daarvoor opgepimpt met drie bonustracks die in 2010 zijn opgenomen. Op de recensie-cd is hiervan overigens niets terug te vinden.

Wat valt er te horen op 'Within The Triad'? Op het eerste gehoor redelijk conventioneel klinkende boogiemetal die je zou kunnen plaatsen op een loodlijn tussen Black Sabbath en Ministry. De algemene klankkleur sluit aan op de eerste, de meedogenloze groove past meer bij de laatstgenoemde. Je zou het ook een soort van krautrock dynamiek kunnen noemen. Het leidt in ieder geval tot vrolijk doorbuffelende nummers als 'DPS' en 'Sunset Puff'. Op 'DPS' verzorgt bassiste Haugo achtergrondvocalen waarbij haar tamelijk lage alt opvalt. 'Shadowed Flower', een slepend bluesnummer is opvallend in de zin dat het nummer al een jaar of drie oud is en ook al op de eerder hier besproken gelijknamige 10 inch te vinden was. Het blijft een fraai nummer met mooi ouderwetse wahwah solo. Maar we vinden ook introspectie op deze afwisselende cd. 'Gravity Bound Conduits For Astral Transmission' (what's in a name?) en 'Setsuri' zijn rustige percussieloze nummers, zodat deze op zich best opwindende cd heel kalmpjes naar het einde toe kabbelt.

<< vorige volgende >>