Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Belphegor - Blood Magick Necromance

Belphegor - Blood Magick Necromance

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Vera : In zijn zeventienjarig bestaan heeft Belphegor ons met ieder album weten te verrassen door een stijgende kwaliteit. De Oostenrijkse black/death metal band zet deze fijne traditie op het negende studioalbum 'Blood Magick Necromance' onverminderd verder. Na enkele albums met producer Andy Classen koos men ditmaal een ander boegbeeld der producenten uit. De reis naar de Zweedse Abyss Studios waar Peter Tägtgren hen met raad en daad bijstond heeft geresulteerd in een overweldigend epos. Jawel, de welbekende sound van Belphegor is behouden, maar de atmosfeer is meer episch en monumentaal dan ooit.

Met 'In Blood - Devour This Sanctity' worden we meteen met de neus op de feiten gedrukt: dit is bijzonder epische black metal met knap gitaarwerk: beenhard en strak. Uitglijdende gitaarnoten en stotende ritmes worden de basis waarop men lustig enige fraaie leads kan plaatsen. Wanneer men goed luistert, hoort men ook de vioolbijdrage van Meri "Lou” Tadic in het refrein dat geïnspireerd is door de melodie van Johannes Brahms 'Hungarian Dance # 1'. Ook 'Rise To Fall And Fall To Rise' geeft een slepende indruk terwijl er onderhuids heel wat meer gaande is. Let op het gebruik van koorzang, niet overdadig maar het geheel completerend. Het titelnummer is met zijn zeven minuten de langste track, maar ontwikkelt tevens ongelofelijke snelheden. Deze uitzinnige manie ranselt erop los met een intensiteit van jewelste. Behouden is de traditie om naast het Engels ook flarden Duits en Latijn in de teksten aan te wenden. 'Discipline Through Punishment' is een muzikaal hoogtepunt (erg slepend, zelfs met klassieke heavy metal elementen en koorzang) met een onverholen sadomasochistische tekst. Zwaar spul inderdaad. Met hun evenwicht tussen hakkende furie en minutieus aangebrachte nuances weten ook het voor de videoclip uitgekozen 'Impaled Upon The Tongue Of Sathan' en het mediumtempo 'Possessed Burning Eyes' te imponeren door een aantal vernuftige vondsten en breaks. Het vreemde is dat 'Blood Magick Necromance' een erg (mee)slepende indruk maakt, terwijl er een ongelofelijke energie en spanning wordt opgebouwd. Valse traagheid als het ware en dat leidt tot een euforisch festijn aan duistere krachten.

Natuurlijk wemelen de teksten ook ditmaal weer van het kwade, seks, lust, balanceren op de rand van leven en dood, overgave aan de gehoornde en krijgt de kerk er van langs. Bovenal is deze blasfemische allegorie echter een muzikaal geïnspireerde monoliet die ferm oprijst temidden van wijdverspreide middelmatigheid.

<< vorige volgende >>