Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Vom Fetisch Der Unbeirrtheit - Psychohygiene

Vom Fetisch Der Unbeirrtheit - Psychohygiene

Label : | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Martin : Ooit geprobeerd jezelf helemaal vol te vreten met sushi? Het is niet aan te raden. Voor onze afgestompte Westerse smaakpapillen is sushi een redelijk rare bedoeling, zeker in combinatie met de juiste hoeveelheid Wasabi (heel belangrijk: niet te veel erop doen! Dat is niet bijster prettig). In Engeland noemt men zoiets 'acquired taste'. Niet dat het moeilijk is om ervan te houden, maar het kost wat moeite, en in dat soort gevallen is het verstandig om slechts een beperkte hoeveelheid te consumeren. Dit debuutalbum van Vom Fetisch Der Unbeirrtheit is het muzikale equivalent van sushi: met duidelijk waarneembare invloeden als Ved Buens Ende, en misschien zelfs Krallice is dit nu niet bepaald de meest voor de hand liggende muziek. Het is ook nog eens een dubbelalbum, dus laten we zeggen dat dit allesbehalve licht verteerbaar is.

Daarbij maakt het grootste euvel van de downloadpromo het zelfs nog moeilijker. Het is altijd al moeilijker om naar een paar mp3-tjes te luisteren in plaats van een 'echte' cd, maar dubbelalbums op mp3 zijn gewoon echt een slecht idee. Je weet gewoon dat de songvolgorde volledig in de soep is gedraaid, dus elke vorm van flow is daarmee in de kiem gesmoord. Dan is er ook nog eens die productie. Bekend met de demo's van DHG's 'Supervillain Outcast' die enkele jaren geleden uitlekten op internet? Wie deze ruwe, instrumentale opnames kent, heeft een idee hoe dit album klinkt: verdomd demo-achtig. Er zijn echter wel vocalen te horen op 'Psychohygiene', maar die zijn meteen het allerbelabberdst geproduceerd; als de songtitels niet in het Duits waren geweest, was het onmogelijk geweest om te achterhalen in welke taal er wordt gezongen.

Klinkt allemaal best wel negatief, toch? In feite is V.F.d.U. echter behoorlijk interessant. De uitgesponnen, vreemd in elkaar gezette black metal is intrigerend en de soundscapes hebben wat weg van de meest nachtmerrie-achtige momenten van Mr. Bungle of Ulver. Jammer dat die productie, de bij vlagen even brakke uitvoering en vooral ook de gigantische hoeveelheid materiaal op 'Psychohygiene' het allemaal uitzonderlijk moeilijk te behappen maken, maar misschien is dat juist helemaal zo slecht nog niet. Veelbelovend, maar ze zijn er nog niet…

<< vorige volgende >>