Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Shades Of Grey - Until The World Is Sick Of Me

Shades Of Grey - Until The World Is Sick Of Me

Label : Eigen beheer | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Wilmar : Het Belgische Shades Of Grey is een heavy metal formatie die met 'Until The World Is Sick Of Me' in eigen beheer debuteert. De band heeft aandacht aan hun release geschonken: keurig opgenomen, goed geproduceerd, schitterende aankleding, mooie mastering. Een product om trots op te zijn. Ware het niet dat het qua muzikale inhoud nogal kaalslag is.

Ex-collega Jordy was niet echt gecharmeerd van de vijf nummers op hun demo van vijf jaar geleden, en ik begrijp waar hij tegenaan gelopen moet zijn. Niet alleen is het qua muziek vrij clichématig, maar ook qua teksten krommen de tenen soms enorm omhoog. Je hebt het allemaal wel een keer gehoord, en dan ook een stuk beter. Wat mij opvalt, is dat Shades Of Grey weinig varieert in hun opbouw: riffs worden voornamelijk klakkeloos herhaald, in plaats van kleine variaties in te bouwen, en zanger Berto Porco is weinig creatief in zijn zanglijnen. Vier keer hetzelfde melodietje herhalen gaat op den duur vervelen, maar hij doet het in praktisch elk nummer. Op valse noten heb ik hem niet kunnen betrappen, maar dat is een hele kleine pleister op de wonde vergeleken met de manier waarop hij zijn zanglijnen schrijft.

Het probleem met Shades Of Grey is eigenlijk hetzelfde als met Seraphic (elders besproken in deze editie), waar toevalligerwijs ook de bassist van Shades Of Grey in meespeelt: het is teveel van hetzelfde. Te weinig verrassingen. Teveel nummers achter elkaar in hetzelfde tempo en pas aan het einde van de cd met de up tempo nummers komen. Dat is mijns inziens slecht nadenken: had een nummer als 'The Reaper' (stompzinnige titel overigens) als tweede op de cd gestaan, was het een stuk gevarieerder geweest. Maar ja, hetzelfde geldt voor 'Taste Of Blood', dat best een opzwepende riff kent, maar vervolgens door het arrangement om zeep wordt geholpen. En dan is het des te zuurder als in 'No One Left' uiteindelijk flink uitgepakt wordt. Daarvoor heb je jezelf dan wel door elf middelmatige metalnummers moeten worstelen. In dat opzicht bekeken is een titel als 'Until The World Is Sick Of Me' eigenlijk een heel treffende.

<< vorige volgende >>