Seventh Void - Heaven Is Gone

Seventh Void - Heaven Is Gone

Label : Napalm Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Met de tragische dood van Peter Steele kwam er ook een onverbiddelijk einde aan Type O Negative en Carnivore. Kenny Hickey en Johnny Kelly, respectievelijk gitarist en drummer van wijlen Type O, liepen echter al sinds 2004 rond met de idee voor Seventh Void. Ze hadden een aantal songs klaar, in de geest van hun aloude favoriete bands Led Zeppelin, Black Sabbath en AC/DC, en mochten hier en daar al eens openen voor een bevriende band (kleppers als Carnivore en Danzig).

Met het vrijkomen van meer tijd is er werk gemaakt van het debuutalbum van Seventh Void 'Heaven Is Gone'. Met nieuwe gitarist Matt Brown schreef Kenny nog wat nieuwe nummers en al deze opnamen stuitten op groot enthousiasme van Vinnie Paul, inderdaad de robuuste beer die we kennen van Hellyeah, Damageplan en Pantera. Hij was medeproducer van 'Heaven Is Gone', mixte de boel samen met Sterling Winfield en bracht het debuut in de Verenigde Staten uit op zijn eigen label Big Vin Records. In Napalm Records vond men een geïnteresseerde partner in Europa.

Ergens zegt Kenny dat het na twintig jaar Type O Negative onvermijdelijk is dat elke nieuwe band waarin hij opduikt sporen zal dragen van dit muzikale verleden. En dat is waar, Seventh Void heeft de lijzige charme van TON, maar de naar Dante's 'Inferno' genoemde band heeft wel een eigen identiteit. Groot verschil is dat Kenny zingt natuurlijk en hij doet me deels aan Chris Cornell (Soundgarden) en deels aan Ozzy denken, maar dat laatste heeft ook te maken met de vele elementen uit traditionele doom metal in de songs. Deze composities zijn ook een pak compacter, zelfs behoorlijk zonder franje want er zijn geen toetsen of andere tierlantijntjes. Lekker stuwende rock en de frustraties in dit leven uitschreeuwen in donkere teksten over het leven van een getormenteerd persoon, dat is waar 'Heaven Is Gone' voor staat.

De zware, laaggestemde riffs in 'Closing In' doen al meteen aan Type O Negative denken, de hogere en scherpere stem van Kenny geeft het geheel een andere insteek. De single 'Heaven Is Gone' beklijft door diffuse noten en een atmosferische passages, terwijl het uitwaaierend gitaarwerk in 'The End Of All Time' ook een kenmerk van dit album zal blijken. Ergens waart de geest van Alice In Chains ook rond door het gitzwarte, wanhopige karakter van de composities. Beklijvend is het doorleefde 'Death Of A Junkie', met vervormde zang waarna de song een krachtiger verloop met passionele zang kent. Het is echter in hekkensluiter 'Last Walk In The Light' dat de band vleugels krijgt, mits Hendrix-achtig gitaarwerk (denk aan 'All Along The Watchtower') en boven zichzelf uitstijgt.

Nog voor het album in de winkels lag, vertrok het viertal uit Brooklyn op tournee met Monster Magnet door Europa. Wanneer de aanhangers van Wyndorf niet te veel rook om het hoofd hebben, zullen ze ontdekken dat ze door Seventh Void met een nieuwe revelatie kennisgemaakt hebben.

<< vorige volgende >>