Dark Lunacy  - Weaver Of Forgotten

Dark Lunacy - Weaver Of Forgotten

Label : Fuel Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : In het Italiaanse Dark Lunacy is zanger Mike Lunacy duidelijk de spilfiguur. Ze zijn al sinds 1997 actief en brachten in die periode drie albums uit. Na een stilte van bijna vijf jaar treedt men terug in de schijnwerpers met 'Weaver Of Forgotten', een werkstukje waar kosten nog moeite voor gespaard zijn wordt ons duidelijk wanneer we het mooie digipak bekijken. Tussen 2007 en 2009 ging de band door een moeilijke periode en begon Mike een soloproject onder de naam The Weaver. Wellicht komt deze naam daarom wel enkele malen terug in de titels van de plaat. De teksten gaan gewoonlijk over verdriet, de Russische cultuur en de tweede wereldoorlog. Dit album echter heeft een concept: herinneringen aan de overledenen. Een gepaste periode om dit uit te brengen is natuurlijk de maand november.

Begonnen in de jaren negentig, valt Dark Lunacy nu nog steeds te omschrijven als ruwe gothic metal uit die periode: de tijd dat alle death metal bands verfijndere elementen in hun muziek begonnen te gebruiken. Toen alles geschreven was ging Mike pas op zoek naar passende muzikanten. Hij kwam terecht bij enkele vrij bekende namen in de Italiaanse metal scène: bassist Andy Marchini van Sadist, gitarist Daniele Galassi en drummer Alessandro Vagnoni, beiden ook actief in Infernal Poetry en tenslotte nog een extra gitarist (Claudio Cinquegrana). Mike zelf speelt ook piano en gastmuzikanten op fluit en een strijkerkwartet blijken een normale zaak te zijn bij Dark Lunacy. Dit laatste geeft het vrij hoekige riffwerk een heel ander gevoel.

Het album begint dan ook met een ingetogen intro met fluit en cello en in elke compositie weerklinken violen op de achtergrond, soms fragmentarisch op de voorgrond. Maar de hoofdbrok van 'Weaver Of Forgotten' is stugge death metal, met af en toe een woeste schreeuw van Mike. In 'Arcangel'sk' klinkt de schorre stem vrij griezelig in gotische stijl. De meeste songs hebben vrij complexe structuren, dat viel me al op tijdens 'Curtains'. Dat nummer bevat wel een erg mooi fragment met akoestische gitaren. Dramatische toetsen en fretloze bas vallen op in 'Epiclesis', terwijl het strijkerkwartet in 'Masquerade' spoedig overmeesterd wordt door enorm strakke metal. Wel begint de stem van Mike uiteindelijk eentonig en zelfs een beetje moeizaam te klinken. Met samples ('Afraid') en incidentele moderne cybertoetsen ('Forgotten') blijft men wel de aandacht trekken. Bovendien is 'Snow' een mooi nummer dat geheimzinnig begint maar later wild en wanhopig wordt. Hier en daar is pathos rijkelijk aanwezig. De vocalen en de ontoegankelijkheid halen het eindresultaat een beetje naar beneden, maar ik heb al veel slechter gehoord in dit genre.

<< vorige volgende >>