Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Marty Friedman - Music For Speeding

Marty Friedman - Music For Speeding

Label : Mascot Records | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Richard V. : Afgaand op de sobere hoes verwacht ik een cd met ingetogen muziek. Die verwachting wordt gelukkig niet bewaarheid. Marty Friedman's vierde solo en volledig instrumentale cd is lekker uitbundig en bevat pakkende riffs, gave solo's en goed gecomponeerde songs. Dat is geen verrassing, want Marty's talent wordt al langer erkend. Marty begon zijn carriere bij Hawaii en debuteerde met de band van het gelijknamige eiland op Mike Varney's Shrapnel label. Later begon hij samen met Jason Becker de band Cacophony, een band waarvan alle composities bol stonden van de gitaarsolo's. Door de grunge-rage raakte alle shredders een beetje op de achtergrond, maar via Megadeth wist Friedman toch een breed publiek te bereiken. Enkele millionsellers later kon Marty zich niet meer met de muzikale koers van Megadeth verenigen en ging solo verder. De grote verkoopcijfers behoren tot het verleden, maar hij kan wel de muziek maken die hij zelf wil. Bij Megadeth draaide alles tenslotte om Dave Mustaine.

Van diezelfde Mustaine heeft Marty compositorisch wel en ander opgestoken, want de riffs in "It's The Unreal Thing", "Eatfight" en "Salt in the Wound" lijken zo uit de hoed van Mustaine getoverd te zijn. Vooral laatstgenoemde nummer had zo op "Youthanasia" kunnen staan. In "Lust for Life" horen we invloeden van Marty's grote voorbeeld Uli Jon Roth ten tijde van Scorpions. "Ripped" lijkt een nummer uit de Cacophony tijd dat met synthesizers is gemoderniseerd en "Cheer Girl Rampage"' lijkt door Rammstein beïnvloed. Marty's invloeden zijn legio; oosters in "Nastymachine", klassiek in "0-7-2" en flamenco in "Corazon de Santiago". Af en toe wordt de muziek een tikkeltje zoet, maar echt slap wordt het nooit. Het is wel duidelijk waarom hij Megadeth verliet. Gevoelige nummers als "Lovesorrow" en "Novocaine Kiss" hadden de selectie van Mustaine nooit overleefd. Kortom, een gevarieerde cd die lekker wegdraait. De hoes van de CD dekt de lading dus niet. "Music for Speeding" is te donker; Marty schotelt ons een veel kleuriger en interessanter spectrum voor. Aloha!

<< vorige volgende >>