Deep Purple - Come Taste The Band

Deep Purple - Come Taste The Band

Label : EMI | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Re-release

Richard V. : Achteraf kunnen we over het tiende studioalbum van Deep Purple veel beweren:
- het eerste Deep Purple album zonder gitarist Blackmore
- het eerste en enige album met gitaarwonder Tommy Bolin
- het laatste album met David Coverdale en Glenn Hughes
- het laatste studioalbum voor de split

'Come Taste The Band' was, is en blijft het meest swingende Deep Purple album ooit. Bassist/zanger Glenn Hughes drukte destijds een sterk compositorisch stempel op de muziek en de toetreding van alleskunner Tommy Bolin gaf de band een funky swing die op de voorgaande albums ontbrak. Door drank- en drugsproblemen was Mark IV helaas geen lang leven beschoren. Deep Purple viel na de tour voor dit album uit elkaar en leek op weg naar een plek in de geschiedenisboeken tot de renie van de klassieke line-up in de jaren tachtig met het album 'Perfect Strangers'. Juist omdat 'Come Taste The Band' zo afwijkt van andere Deep Purple albums is het een interessante en leuke plaat die 35 jaar (!) na de officile release nog altijd lekker klinkt.

Het aantrekken van talent Tommy Bolin (ex-James Gang) als vervanger van Blackmore was een wereldzet. Bolin was een jonge gitarist die zich razendsnel een veelvoud van genres eigen maakte. Hij speelde in zijn korte carrire naast rock ook funk, fusion en jazz en kan qua talent vergeleken worden met Jimi Hendrix en Randy Rhoads. Helaas werd zijn drank- en drugsgebruik hem al op jonge leeftijd fataal. Het materiaal op dit album staat als een huis met als uitschieters 'Gettin' Tighter' dat klinkt als een nummer van Bolin's solodebuut 'Teaser' en 'You Keep On Moving', een prachtig nummer met een fraaie melodie en mooie samenzang van Hughes en Coverdale die later op het podium menig vocaal duel zouden uitvechten. Krakers als 'Lady Luck' en 'Love Child' liggen in de lijn van de stijl die op het album 'Stormbringer' werd ingezet. 'Come Taste The Band' is een sterk gitaar georinteerd album dat een band laat horen die geniet van de muzikale vrijheid die door tiran Blackmore werd beperkt.

De remaster klinkt dynamischer dan het origineel en de remix van Kevin Shirley op disc 2 pakt een tikkeltje steviger uit, maar wijkt weinig af van de versie die op disc 1 is te vinden. Het meest interessant zijn natuurlijk de twee opnamen die recent boven water kwamen.'Same in LA' is een goed hardrocknummer in de stijl van de andere songs op het album. 'Bolin/Paice Jam' klinkt als een sessie die ook op een van de tientallen postume Bolin releases (' From The Archives'. ' Whips & Roses' etc.) gezet had kunnen worden. Deze remaster is uitstekend verzorgd met beeldmateriaal, achtergrondverhalen en additioneel artwork zoals we dat van EMI gewend zijn. Met 'Come Taste The Band' is de volledige Deep Purple catalogus van voor de split heruitgebracht en is de klus dus compleet. Er is echter nog steeds geld met Deep Purple te verdienen, dus ik ben benieuwd wat hierna volgt.


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

<< vorige volgende >>