Listen live to Radio Arrow Classic Rock
The Shadow Theory - Behind The Black Veil

The Shadow Theory - Behind The Black Veil

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : HOERA!!! PSYCHOTIC WALTZ IS WEER BIJ ELKAAR!!! In de originele line-up welteverstaan! En ze duiken niet alleen het tourleven in, maar ook de studio! Gottegot, ik ben soms wel eens een sceptische zuurpruim aangaande reünies, maar tsjongejonge, Psychotic Waltz is wel een apart verhaal. Ik heb lang moeten denken welke band ik nóg liever weer bij elkaar zou zien. The Jimi Hendrix Experience? John, Paul, George & Ringo? Pink Floyd met Roger en Syd? Death met Chuck? De Ramones? Iron Maiden met Paul en een MS-vrij Clive? Hmmmm… nee, nog steeds ben ik blijer met Psychotic Waltz. Jarenlang voor onmogelijk gehouden, maar de natste der natte dromen onder de progmetalliefhebbers is dan toch bewaarheid geworden. Sinds dit nieuws eind augustus doorsijpelde en mij stelselmatig naar schone onderbroeken doet grijpen, was ik bijna vergeten dat de zanger van Psychotic Waltz onderwijl ook nog andere plannetjes aan het smeden was…

Devon Graves aka Buddy Lackey heeft namelijk zijn Oostenrijkse band Deadsoul Tribe opgedoekt en is een nieuw avontuur begonnen. Tien jaar en vijf prachtige albums lang de kar trekken voor Deadsoul Tribe zonder noemenswaardige successen werd Devon beu. Zodoende heeft hij de afgelopen vier jaar in alle stilte gesleuteld aan een compleet nieuwe band. Deels met onbekende nobodies, deels met grote namen. Het idee werd geïnitieerd door de eerste onbekende nobody: Arne Schnupper, die enige jaren geleden met zijn bandje Complex 7 het voorprogramma van Deadsoul Tribe mocht verzorgen. Vanaf heden is Arne geen onbekende nobody meer, maar een known somebody. En binnenkort net zo known als de bassist van de band, Kristoffer Gildenlöw (ex-Pain Of Salvation), die met zijn band DIAL een plaat opnam in de Weense studio van Devon. Devon viel van zijn stoel van Kristoffer's multitalent (bas, drum, piano, maakt niet uit: hij is net zijn broer Daniel) en een deal was zo beklonken. Vorig jaar sijpelde voor het eerst berichten door van het bestaan van deze band en dat krachtpatser Mike Terrana (ex-Rage, Masterplan, e.v.a.) de vellen zou ontvellen. Toch blijkt nu dat Threshold-drummer Johanne James voor hem plaats heeft ingenomen. Laat ik nu veel meer van hem onder de indruk zijn! Die donkere Brit ramt net zo hard, maar is mijns inziens veel inventiever. En ook nog eens veel leuker om live te zien als hij helemaal uit zijn plaat gaat. Tenslotte is er nog de andere onbekende nobody, ene Demi Scott: de verengelste naam van een zwaar gefrustreerde Griek over de muziekscene in zijn eigen land. Hij wilde een paar jaar geleden zijn toetsen aan de wilgen hangen, maar was wel zo wijs om nog een cd'tje met zijn werk te sturen naar Devon. Die was zodanig onder de indruk dat hij zei: "Jij neemt een enkele reis naar Wenen. Nu!”

Heel verhaal, maar hoe klinkt het nou? Zou ik me er gemakkelijk van afmaken door te zeggen dat het ergens ligt tussen Psychotic Waltz en Deadsoul Tribe? Ja, hè? Dat is te makkelijk zeker? Maar toch is het zo. Ongeveer. Heel chargerend zou ik zeggen: Het is technischer dan Deadsoul Tribe, maar weer emotioneler dan Psychotic Waltz. Er passeren wat folky elementen als Deadsoul Tull, maar die eigenwijze Watchtower-achtige gitaarriffs en (helaas veel te weinig) solo's ('Ghostride'!) zouden eerder bij Psychotic Waltz passen. Gemeenschappelijke deler de dwarsfluit passeert ook weer de revue (reeds in het openingsnummer 'I Open Up My Eyes'). Nieuw is de wat symfonische, bombastische prog die regelmatig de kop opsteekt (en bijna van Queen-proporties in het waanzinnige slotnummer 'A Symphony In Shadows'), zodat je kan spreken van "alternative, symphonic progmetal”. In vooruitgesnelde verhalen werd zelfs gesproken van thrash metal invloeden, maar behoudens lichte verwijzingen in 'Ghostride' merk ik daar weinig van. En dan hebben we natuurlijk de zang van Devon. Voornamelijk emotioneel en gepassioneerd, maar ook dreigend, agressief en… eh, wat hoor ik nu? Geeft Devon in 'Snakeskin' een imitatie van King Diamond tijdens een van zijn horrorsprookjes acte de présence? Dat huis op de albumhoes is zeker het optrekje van de zieke oma van Ome King? Nouja, uiteindelijk is Devon's vocale voordracht zo uniek dat hij daarmee in hoge mate bepalend is voor elke band waarin hij zingt. Zelfs al klinkt het kortste nummer van de cd, het semi-akoestische-met-orkestrale-erupties 'Selebrate', als een cover van Jethro Tull uitgevoerd door Pain Of Salvation, het is en blijft op en top Devon Graves. En een fantastisch liedje.

Het album schijnt opgebouwd te zijn rondom een verhaal dat vaagjes vergelijkingen oproept met de filmhit Inception (over dromen in dromen in dromen), maar er zal vast geen sprake zijn van wederzijdse beïnvloeding. Wel zou het ervoor gezorgd kunnen hebben dat het kwartje niet onmiddellijk viel. Bijzonder sferisch, erg mooi allemaal, maar écht overdonderend was ik de eerste draaibeurten niet. Maar zoals de echte progressieve plaatjes betaamt heeft het even tijd nodig om te rijpen in je hoofd. Langzaamaan beginnen de nummer te groeien, te bloeien en enorm te boeien. En dan is het plotsklaps duidelijk: Devon did it again! En nou touren met die hap! Helaas niet samen met Psychotic Waltz, want die gaat saampies met Nevermore (waarom geen Sanctuary?) en Symphony X op tournee… als #!*%-openingsband!

<< vorige volgende >>