Disbelief - 66Sick

Disbelief - 66Sick

Label : Metal Mind Productions | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Re-release

Evil Dr. Smith : Het laatste (mini) album 'Heal' van Disbelief was deels gevuld met covers, waarvan het resultaat, op zijn zachtst gezegd, niet eensluidend met evenveel euforie werd ontvangen. Dat de Duitse psychedelische deathmetalheads het echter wel kunnen, bewijst deze heruitgave van '66Sick'. Oorspronkelijk werd dit zesde, en enige niet-Massacre album uit de twintigste eeuw in 2005 uitgebracht (door Nuclear Blast) en was ik
destijds zeer te spreken over het resultaat
. Anno 2010 zie en hoor ik weinig aanleiding om mijn mening bij te stellen. Tsja, misschien dat het eenvormige karakter van de muziek toch wat kritischer beoordeeld mag worden, maar verder is en blijft het een zeer prettig album om in meegezogen te worden naar claustrofobische mid-tempo death metal trips.

Deze tot 2000-stuks gelimiteerde heruitgave (van Metal Mind, wie anders?) bevat in tegenstelling tot die andere Disbelief heruitgave ('Infected', zie elders in dit issue) wel een lading bonustracks, zodat de speelduur is opgeschroefd naar bijna tachtig minuten. De extraatjes beslaan twee eigen nummers, te weten het zware 'Genocide Amen' (Chuck Schuldiner is niet dood, hij leeft en growlt weer als een leprapatint!) en 'Choice' van de gelijknamige demo uit 1995, en ook nog vier covers. Hun sludgerige death metal interpretaties van de 'Coast To Coast', 'Dogs On Lead', 'Spill The Blood' en 'Stranger In A Strange Land' bevallen me beter dan de covers op hun laatste album, misschien omdat ze (qua (zang)stijl) minder vergezocht zijn dan bands als Crimson Glory en King Diamond. Maar ja, het blijven covers, h? Covers van iconische bands door een, met alle respect (excuses voor dit woordgebruik), Duits semiprofessioneel metalbandje. Was het andersom geweest, en had Disbelief deze nummers zelf geschreven, dan denk ik niet dat respectievelijk Scorpions, Accept, Slayer en Iron Maiden hun liedjes hadden gecoverd. Al is het wel vermakelijk om zanger Karsten Jger in de hoedanigheid van Klaus Meine zo'n hese, beerputstinkende death metal oerbrul te laten uitbraken.


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

<< vorige volgende >>