Necrophagia - The Divine Art Of Torture

Necrophagia - The Divine Art Of Torture

Label : Season Of Mist | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Het is aan de rand van de stad New Orleans erg stil op het kleine kerkhofje. 't Had hevig gesneeuwd de laatste weken - in New Orleans ja! - maar er is ondanks de aanhoudende kou niet veel sneeuw blijven liggen. 'n Gure noordenwind blaast de laatste restjes sneeuw opeenhopend tegen de nog relatief jonge zerken aan. Amper twintig jaar geleden werd dit kerkhof gebouwd, maar veel "leven is er sindsdien niet op deze plek te bespeuren. Vijftien jaar geleden vond er nog de 'Season Of The Dead' plaats, maar dat seizoen duurde maar liefst een dikke tien jaar. Tijdens deze lange winterslaap was het akelig stil op deze verlaten en troosteloze dodenplaats. Toch was er in 1998 weer wat volk op de been voor de 'Holocausto de la Morte': ht dodelijke bewijs dat het kerkhof niet definitief was gesloten, maar slechts jaren in onbruik was geraakt. Van achterstallig onderhoud was gelukkig evenmin sprake, getuige de toenmalige lyrische lijkschouwingen. Toch werden de werkzaamheden op het kerkhof maar sporadisch hervat. Er werden her en der wat lijken herbegraven, er werd nog wat zwart bloed vruchteloos opgehoest, een prominente grafdelver - een zekere heer A. Crowley - werd om onbekende redenen overgeplaatst, maar in de afgelopen 4,5 jaar is er eigenlijk bar weinig gebeurd. Twee jaar geleden vond er nog een 'Cannibal Holocaust' plaats, maar deze ceremonile slachting duurde slechts 6 minuten. Voorwaar een vroegtijdig, maar waardig einde?

En ondertussen vriest het dat het kraakt. De paar kale bomen om het begraafplaats heen zuchten vermoeid en in het stekelige struikgewas ligt wat verdwaald plastic en papier van de laatste bezoekers, lang, heel lang geleden. De gortdroge, ijle lucht is striemend koud, de laatste paar verdwaalde bladeren dwarrelen zinloze kringetjes over de diverse graven, de wassende maan reflecteert haar staalblauwe schemerlicht op het doffe marmer en dode takken liggen verspreid over de wandelpaadjes. Diepe koudescheuren maken zich meester in de beenharde, bevroren ondergrond. De laatste kraai ligt doodgevroren in een dor grasperkje. En even verderop liggen versteende skeletresten van enkele ratten. In alles ademt deze door Godverlaten plaats de dood uit. Een eenzame dood. De laatste stuiptrekking van het aardse leven heeft zich sluipenderwijs aan deze plek onttrokken.

Plotseling gaat de wind liggen. 't Nachtelijk gehuil van de wind wordt overstemd door de schrapende en krakende geluiden van de gebarsten grond. De scheuren worden alsmaar groter en beginnen zich te verspreiden over de gehele begraafplaats. En niet alleen de grond is gebarsten van de kou. Nee, ook in enkele graven zitten nu barstjes en sommige zerken beginnen flink te schudden en te schokken. Komt dit wel door de kou? Wat is hier aan de hand? De graven beginnen nu flinke scheuren te vertonen en diverse zerken zijn al met donderend lawaai kapot gevallen. Het geluid van brekend en barstend steen begint angstaanjagende vormen aan te nemen. De gure kou is wel afgenomen. Maar er kronkelen allemaal sliertjes damp uit de scheuren van de graven. Een weke, onaangename weege geur verspreidt zich over de begraafplaats. Het is de indringende geur van rottend dood dat de nachtelijke lucht vult. En net op het moment dat ik wil wegrennen ontaard er zich een onaardse schreeuw. "Oh, fuck denk ik, "Zombies. Heb ik weer.

Verstijfd van schrik aanschouw ik de walgelijke voorstelling die er voor mijn ogen optrekt. Uit de diverse in elkaar gezakte graven klauteren een tiental afzichtelijke levende doden. Driest briesend en bruut boerend komen ze dreigend op mij afstrompelen. Tergend traag en met een intens stinkende putlucht beginnen ze mij in te sluiten. Verdomme, ik kan geen kant meer op! Met de doodsangst in mijn ogen kijk ik per ongeluk iets te lang in de oogkassen van een van de zombies en zie ik in plaats van rottend oogvlees plotseling herkenning. "H, stamel ik, "maarjij bent Monique. M'n Lords Of Metal collega! 't Langzaam op mij afstrompelde lijk gorgelt onverstaanbare rochels dat mij doet kokhalzen. Ik draai ik mij om, met wanhoop vervuld. Misschien kan ik op een andere manier mijn gewisse dood nog ontvluchten? Maar het kleine dozijn zombies heeft zich in een gesloten kring om mij heen verzameld. Met de moed der wanhoop sprint ik tussen 2 zombies door. Maar de verwoestende dreun van een ondode doet mij krimpend van pijn op de grond vallen. "Heb meelij! roep ik bijna onhoorbaar van de angst en probeer omhoog te kijken. "Krijg nou wat? denk ik en de verbazing wint het van de van pijn vervulde angst. "Die zombie lijkt wel op Snoep! Naast de pijn en de angst begin ik nu ook een merkwaardig gevoel van kippenvel te krijgen. Dat is al de 2de Lords Of Metal-collega die hier voor me staat dood te wezen!

Terwijl ik moeizaam van de grond kruip, heb ik de moed om de levende lijken een voor een aan te kijken. En terwijl ze mij levenloos en vol haat aanstaarde herkende ik ze allemaal: "Verrek, dat is Marco. Ja, en dat is Deborah. Enneis dat niet Dennis? Enen En zo blijken al die zombies om mij heen collegae te zijn. Verbijsterd van verbazing stamel ik een onsamenhangende brij van woorden. "Hoe? Wat? Jullie? Maar helaas: de herkenning was geen reden voor deze wandelende kadavers om een stapje terug deden. Oh nee, ze zagen aan mij dat ik ze herkende en in plaats daarvan begonnen ze juist nog meer onmenselijke oergeluiden uit te braken. En terwijl de inhoud van mijn blaas zich een weg baande over mijn spijkerbroek, greep een van die zombies - ik dacht dat het Michiel D. was - mij bij mijn keel. "DOOOOOD! gorgelde hij luid. En met een krampachtige inspanning pers ik er mijn laatste zinnen uit: "Maar waarom? Wat heb ik jullie misdaan? Laat me gaan!!! En terwijl ik langzaam m'n bewustzijn verloor door de verwurgende greep hoorde ik een andere zombie rochelen: "Jij hebt de nieuwe CD van Necrophagia gekregen. Die willen wij! Geef hier!!

Plotseling is het me dus allemaal duidelijk. Daar gaat het ze dus om! Ze willen allemaal de nieuwe CD van Necrophagia en konden het niet verkroppen dat juist ik die CD al een maand voor de officile release had gekregen voor een recensie. Het zijn dus gewoon een stelletje ordinaire jaloerse zombies! Met een enigszins gelukzalige blik in mijn ogen kan ik dus concluderen dat mijn dood niet voor niets zal zijn. Want ik was hun toch mooi even voor om de nieuwe - en beste! - Necrophagia te mogen beluisteren! Zodoende proest ik er met een allerlaatste krachtinspanning mijn laatste hartenkreet uit: "Nooit! Jullie krijgen 'em NOOIT!! En terwijl het zwart voor m'n ogen wordt voel ik de intense haatmakende jaloezie van de zombies exploderen en storten ze zich als uitgehongerde aasgieren op mijn lichaam. En terwijl ik aan stukken wordt gereten en de ziedende zombies mij tot op 't laatste stukje vlees opvreten and afkluiven, realiseer ik me: die nieuwe Necrophagia hebben ze lekker niet van me af kunnen nemen!

<< vorige volgende >>