Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Lonely Kamel - Blues For The Dead

Lonely Kamel - Blues For The Dead

Label : Transubstans Records | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : De heavy bluesrock van de late jaren zestig en vroege jaren zeventig blijft een vruchtbare voedingsbodem voor hedendaagse bandjes. Met name die van de Scandinavische subsoort lijken goed te gedijen op een ondergrond van elektrisch versterkte bluesschema's. De nieuwste loot aan de dikke stam met Zweedse en Noorse retrobands heet Lonely Kamel en bestaat uit een viertal Oslo-ers met een voorliefde voor Blue Cheer, Cream, Hendrix en andere artefacten uit de oertijd van de hardrock. Niets nieuws zult u zeggen, zoals Lonely Kamel zijn er al honderden, nee duizenden. Toch is er iets waardoor de heavy blues ondanks alle platgetreden paden fris en net even anders klinkt. Het moet de losse groove, met een beetje goede wil zelfs soul te noemen, zijn waardoor je met plezier naar de van bluesclichés aan elkaar hangende nummers luistert. Clutch is wat dat betreft een voor de hand liggende link.

De tweede cd van Lonely Kamel heet 'Blues For The Dead', maar laat je niet misleiden door de titel. Het is een levendig plaatje geworden, vol afwisseling. Van pure blues zoals het ruim acht minuten lange 'Stick With Your Plan' tot frisse doch behoorlijk ouderwetse boogie in 'Green-Eyed Woman' en 'A Million Years From Home'. De blues die Lonely Kamel brengt is niet hardcore traditionele blues, maar de Jimmy Page-variant. Nog een aanknopingspunt dus. In het tweede deel van de cd wordt nog een blik vintage toetsen opengetrokken. Een klein scheutje originaliteit die toch wel nodig is aangezien de tien nummers uiteindelijk best veel op elkaar lijken. Aan de andere kant: originaliteit is ook niet alles, er zijn tig bands die een carrière hebben gebouwd op een even groot gebrek aan vernieuwingsdrang.

Waar het uiteindelijk om gaat is of de muziek je iets doet. Lonely Kamel krijgt van mij vooralsnog het voordeel van de twijfel. De cd is mij te lang om me van begin tot eind te boeien. Daar staat tegenover dat de plaat absoluut zijn momenten heeft. Genoeg momenten om hem uit de grote grijze vergetelheid te trekken. De derde cd - waaraan de heren al schijnen te werken - wordt vast beter.

<< vorige volgende >>