Aborym - Psychogrotesque

Aborym - Psychogrotesque

Label : Season Of Mist | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : De Gekke Henkie, Malle Pietje en Flip Fluitketel van de black metal zijn eindelijk van hun luie krent gekomen. Na ruim 4,5 jaar isolatiecel is er weer teken van leven. Fijn, een beetje leven in de brouwerij is altijd gezellig, zeker van het krankjorumme soort. Aborym uit Rome stond geruime tijd garant voor furieuze, eigenzinnige (post)black metal (zoals het geweldige 'With No Human Intervention' (2003) en 'Fire Walk With Us!' (2000), maar naar Aboryms maatstaven klonk hun voorlaatste en nogal industrial getinte cd 'Generator' (2006) tamelijk gewoontjes. Hebben de Gekke Henkie, Malle Pietje en Flip Fluitketel van de geschifte black metal hun kolderieke idioterien weer teruggevonden op 'Psychogrotesque'? Met zo'n albumtitel heb je goede hoop.

Het album, wat eigenlijk n lang marathonnummer is van 45 minuten, schijnt een verhaal te behelzen over sociale aberraties in een krankzinnigengesticht. Al luisterend is daar natuurlijk geen flikker van te volgen, maar dit gegeven is een dikke plus voor het maniakale karakter van de band. Toch lijkt het erop dat de extreme borderlinerandjes van de band zijn weg geschaafd sinds in 2005 Gekke Henkie (Paolo Pieri) en Flip Fluitketel (onze bekende Noorse potten-en-pannen geselaar Faust) bandleider Malle Pietje (Malfeitor Fabban) zijn gaan vergezellen, en cultkrijser Attila Csihar zich fulltime ging bemoeien met allerhande drone/doomprojecten van Stephen O'Malley (Sunn O)))). Deze wisseling van de wacht zorgt voor een meer gestroomlijnde sound van Aborym. Deze keer ook geholpen door het advies van geluidstechnicus Marc Urselli, een man die veel met avantgarde grootheden als John Zorn en Laurie Anderson werkt, dus absoluut van de hoed en de rand weet hoe een luisteraar op het vervreemdende pad moet brengen.

Verwacht nu dus geen voorspelbare moppies; het is nog steeds industrile post-black metal met een boel rare fratsen. Juist die rare fratsen maakt het een aangename luisterplaat (voor extreme oren) en tilt de band boven een doorsnee (post)black metal band uit. 'n Tikje verontrustend is wel dat het de gastspelers zijn die voor deze meerwaarde moeten zorgen. De alom aanwezige elektronische tierelantijnen komen van de hand van liefst vier hulpjes in de huishouding, er is af en toe te genieten van de fraai rondtoeterende gastsaxofonist Marcello Bolena, zelfs een stukje operazang wordt niet geschuwd en ook Davide Tiso (de man achter het nog veel ongrijpbaardere Ephel Duath) heeft de nodige input op dit album. Er zit vrij veel aangenaam onaangename sfeer in de muziek, maar ik mis de werkelijke krankzinnigheid, de extreme opgefoktheid, de angstaanjagende naargeestigheid en de ziekelijke uitspattingen. De muziek intrigeert wel degelijk, maar grijpt me niet onverbiddelijk bij mijn kloten, zoals 'With No Human Intervention' dat destijds wel deed. Tevens wordt het gebrek aan gekte niet afdoende gecompenseerd met composities & ideen die werkelijk blijven hangen. Daarbij ben ik eerlijk gezegd helemaal niet zo onder de indruk van het getrommel van de heer Faust, en de nogal geforceerd aandoende hete aardappel-in-de-keel piep-en-knorgrunt van Malfeitor.

Begrijp me niet verkeerd: het is best een prettige black metal plaat voor de progressievere elektronicaliefhebbers van het genre (ik noem Kovenant, And Oceans, Arcturus, Thee Maldoror Kollective, Vulture Industries und so weiter), maar toch klinkt het geheel een stuk veiliger dan ik op basis van hun rebelse reputatie had gehoopt. Wat, schrijf ik nou veilig? Tsk, dat ik zo'n woordkeuze nog eens bezig in een Aborym recensie. Tsja, en dan realiseer ik me ineens waar Aborym mogelijk de fout in is gegaan. Die Marc Urselli heeft namelijk ook gewerkt voor Sting en Eric Clapton

<< vorige volgende >>