Wino - Adrift

Wino - Adrift

Label : Exile On Mainstream Records | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Martin : Tot nu toe is het een erg interessante, zij het erg dure, tijd geweest voor fans van doom metal icoon Robert Scott 'Wino' Weinrich. Goed, er was niets minder dan een godvergeten vulkaan voor nodig om hem ervan te weerhouden de oerkracht genaamd Shrinebuilder los te laten op Roadburn, maar gelukkig hebben we het album nog en de onlangs uitgebrachte live-opnames van het Afterburner optreden dat hij het voorgaande jaar met zijn solo-project gaf boden enige troost. Nu komt daar ook nog eens een nieuw soloalbum bij, gevolgd door een korte reeks optredens in een intieme setting.

Intiem is dan ook een sleutelwoord, want 'Adrift' is een akoestisch album. Nou ja, bijna geheel akoestisch dan, want op sommige nummers vervult producer Ray Tilkens een gastrol met wat stukjes electrische gitaar. Afgezien daarvan is op dit album enkel Wino's kenmerkende stemgeluid en zijn even intrigerende gitaarspel te horen. Het is altijd risicovol om een akoestisch album op te nemen, want zelfs het kleinste foutje kan op geen enkele wijze verbloemd worden. Met Wino's indrukwekkende oeuvre in het achterhoofd was dat niet echt iets om heel erg bezorgd van te worden, maar met weinig tot geen mogelijkheden om de kale botten van de composities van enige opsmuk te voorzien, moeten die songs wel verdomd goed zijn. Het mag gezegd worden dat de nummers, ondanks hun nakendheid en de spartaanse instrumentatie, stiekem best wel rocken!

Wino bewijst maar weer eens dat een akoestische gitaar, indien bespeelt met de nodige moed der wanhoop, alsmede natuurlijk een krachtige aanslag, eigenlijk behoorlijk heavy kan klinken, bij gebrek aan een beter woord. Uiteraard dragen de whisky-doordrenkte stembanden van het heerschap daar veel bij. Wino's stemgeluid zorgt voor een bluesy klank, hoewel het totaalgeluid toch ietwat aan de folky kant blijft. Het is in elk geval zeker geen rock of metal album, en dat zou wel eens voor zeer uiteenlopende meningen kunnen zorgen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het mij ook nog niet geheel duidelijk is wat ik ervan vind, en het rapportcijfer reflecteert dit dan ook: wie al jaren zat te wachten op een akoestisch album van Wino, zal dit helemaal geweldig vinden en mag hier gerust tien tot vijftien punten bij optellen. Anderzijds zal iemand die juist een volle-kracht-vooruit-en-alle-knopjes-op-11 rock 'n roll album verwacht wellicht een vergelijkbaar aantal van de score aftrekken. Laten we het er dus maar op houden dat het erg subjectief is.

Het is een beetje triest dat het beste nummer op 'Adrift' niet een van Wino's eigen composities is, maar Motorhead's klassieker 'Iron Horse/ Born To Lose'. Anderzijds verdient Wino alle lof voor het ombouwen van dit nummer tot een prachtige en nog steeds zeer krachtige akoestische versie, die ook bijzonder gepassioneerd wordt gebracht. 'Adrift' is niet bijster geschikt als een eerste kennismaking met het werk van Wino, en 42 minuten louter akoestische muziek zullen voor menig persoon tamelijk veel zijn, maar te verwachten valt dat trouwe fans hier erg blij van gaan worden.

<< vorige volgende >>