Winterfylleth - The Mercian Sphere

Winterfylleth - The Mercian Sphere

Label : Candlelight | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Vera : In onze reeks ruige maar eerlijke vertegenwoordigers van de pagan ideologie laten we u graag kennismaken met Winterfylleth (Oud Engels voor Winter Full Moon, wat betekent de eerste volle maan in oktober en ook staat voor het Angelsaksisch feest van het begin der winter). Inderdaad, dit viertal komt niet uit Scandinavië, maar uit Engeland, ook een land met rijke tradities die tegenwoordig grotendeels ondergesneeuwd zijn.

Winterfylleth zoekt zijn inspiratie voor de teksten in de schat aan nationale culturele waarden in eigen land (zonder politieke aspiraties!). Ontstaan in 2007, brachten ze in 2008 wel het debuut 'The Ghost Of Heritage' uit, maar 'The Mercian Sphere' wordt nu op Candlelight uitgebracht en laten we hopen dat ze hierdoor meer mensen bereiken, want het is een fantastisch album. Diep geworteld in de grimmige black metal uit de beginperiode van bands als Enslaved of Ulver, heeft ook Winterfylleth een geluid dat niet alleen focust op snelheid en heftigheid, maar men voegt ook veel akoestische stukken en cleane vocalen (meestal samenzang met pagan tint) toe.

Waarom sommige bands met deze ingrediënten saaie albums maken en anderen je meteen bij de lurven vatten? Dat komt enkel neer op talent en diepgaande ernst in wat men doet, alsook enige intelligentie natuurlijk. Neem alleen al de titels. Velen flirten met mythologie dezer dagen, maar deze lange titels gewagen van een zwerftocht. De verstandelijke bagage doet me meteen aan Bal Sagoth denken, eveneens een Engelse topband die altijd ondergewaardeerd gebleven is. De black metal vocalen van Chris Naughton zijn niet té schel, de gitaren zijn meermaals slepend en de leads (geen echte gitaarsolo's, eerder constant meanderend) zijn prachtig melodieus. De onverschrokken aard komt in alle nummers tot uiting, maar zoveel plotse wendingen met een beschouwend gesproken stuk, kloeke samenzang of geheimzinnig gefluisterde tragiek (in het wereldnummer 'The Ruin') maken dit alles een uitzonderlijke en meeslepende belevenis. Je laat dit best als een geheel aan je voorbij trekken, als een trotse parade van bitterheid en weemoed in het holst van de nacht. Serene composities als 'Children Of The Stones' (met viool!) en 'When The Woods Were Young', beiden instrumentaal en semi-akoestisch, zijn bedachtzame merkpunten in een zee vol grimmige ruwheid. De heldere samenzang in 'Defending The Realm' kan men beschrijven als een hybride tussen Opeth en Isole. Een revelatie! Ik ben er aan verslaafd!

<< vorige volgende >>