Yakuza - Way Of The Dead

Yakuza - Way Of The Dead

Label : Century Media | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Thrash met jazz. Het bekt in ieder geval wel lekker. Maar verder is dit Yakuza RAARRRRRR! Chicago's Yakuza laat hun 2de CD openen met Mongoolse keelzang, een scheurende jazz-saxofoon, een op Perry Farrell-gelijkende zangstem (Jane's Addiction/Porno For Pyros), ritmisch muziekgymnastiek a la Faith No More en System Of A Down en dit alles uitgevoerd in thrashmetal-stijl met noisecore-erupties a la diverse Relapse-bandjes. Eh….volgt U het nog een beetje of bezorg ik je nu al koppijn met deze idiote opsomming? En dat terwijl ik alleen maar opsom wat deze gasten daadwerkelijk uitvoeren. Voor een echte koppijn zul je de muziek 'es moeten horen!

De bandleden van Yakuza hebben dus een zeer brede muzieksmaak. Maar geheel tegen de trend in om iedere muzieksmaak per hobbybandje in te vullen (noem maar 'ns een bekende band dat er géén sideproject op na houdt: behalve Metallica dan, want dat kostte Jason Newstedt met z'n Echobrain dus zelfs zijn Metallica-lidmaatschap), dachten ze bij Yakuza gewoon alle muzikale voorkeuren met elkaar te integreren. En als je van verschillende metalstijlen houdt, dan is het nog wel overzichtelijk, maar de Yakuza-jongens houden ook van jazz, psychedelica en alternatieve rock. Ach, gewoon bij elkaar kieperen en zien waar het schip strandt! Nou, het resultaat klinkt voor menigeen waarschijnlijk als de Titanic, Harold Of Free Enterprise en de Prestige bij elkaar: stuurloos gezonken als een baksteen. Maar voor de avontuurlijke muziekpiraten onder ons is dit Yakuza wellicht een fascinerend verschijnsel dat meer in het vaarwater ligt van een ongrijpbare Vliegende Hollander. Alle hens aan dek om de schuimende muziekgolven te trotseren, maar dan heb je ook een Magelhaense ontdekkingsreis van heb ik jou daar! Soms stormkracht 12 met explosieve grindnoise-golven, dan weer een verraderlijk kalm jazz-watertje (Jazz-saxofonist Ken Vandermark vaart ook nog een stukkie mee op 'Obscurity'), vervolgens weer veel dreigende, Toolse stroomversnellingen: het is in ieder geval continu opletten geblazen, want Yakuza is zo veranderlijk als het weer.

Maar na 7 nummers en krap 27 minuten van alternatieve rock gemixt met John Zorn-getoeter (zoals in Naked City/Painkiller), Jezus Lizard-noise en Dillinger Escape Plan-waanzin, zijn we alweer aangemeerd bij het laatste nummer. Toch moet je dat niet te snel vertrouwen, want de CD duurt toch dik 70 minuten. We zijn dus nog niet eens halverwege? Nee, en dat komt omdat ze bijna 3 kwartier bezig zijn met het slotnummer "01000011110011”: Een eindeloze psychedelische jazz-jam geheel in de jaren zestig-lijn van - voor wie dat wat mocht zeggen - Sun Ra en vooral Miles Davis' "Bitches Brew”. Erg relaxed en sfeervol, maar op deze manier had dat nummer nog wel ùren door kunnen gaan. Een beetje te veel met een uitgegooid anker in een cirkeltje ronddobberen…

De plaat klinkt zowel fascinerend als pakkend, ergens een beetje vergelijkbaar de ook al zo dodelijk vermoeiende Association Area, maar er zijn 2 minpunten waardoor ik wat zuinig ben omgesprongen met de punten. Ten eerste vanwege dat laatste nummer dat gewoon te lang duurt (maar gelukkig nog niet half zo lang als 'Bitches Brew') en ten tweede de zang van zanger/saxofonist Bruce Lamont. Als hij gewoon zingt heeft hij een klankkleur dat nogal gelijkend is op die van Perry Farrell. En ook al was Perry met zijn oude band Jane's Addiction in het verleden goed te genieten, dat neuzelige geluid geeft in deze muziek merkwaardig genoeg een wat gedateerde sound. Ik ben er niet zo gecharmeerd van. Maar gelukkig kan én doet hij veel meer met zijn stem (o.a. dat idiote... eh… "grunt-rappen” (???) in "Miami Device” klinkt uiterst effectief!).

De eerste 7 tracks krijgen wat mij betreft een dikke 8 en het slotnummer een 7. Maar dat laatste nummer duurt wel anderhalf keer zo lang als de rest van de plaat bij elkaar…. Dus wat voor een cijfer zou mijn mening dan juist weergeven? Of is een cijfer überhaupt wel relevant voor deze geschifte, experimentele avant-metal?

<< vorige volgende >>