Limbonic Art - Phantasmagoria

Limbonic Art - Phantasmagoria

Label : Candlelight | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Roel de Haan : Sommigen onder de lezers kennen mij als iemand die niet bepaald vasthoud aan het verleden, verre van dat. Maar wat is er gebeurd met Limbonic Art? Waar zijn de dagen van 'Moon In The Scorpio' en 'In Abhorrence Dementia' gebleven? Je weet wel, die band die klassieke invloeden in de black metal tot grote hoogte stuwde. Met astrale atmosferen die je in een getormenteerde oneindigheid deden staren. Ze zijn voorgoed voorbij vermoed ik.

Met 'Phantasmagoria' is Limbonic Art (met alleen nog maar Daemon aan het roer) nog verder in het rijk van de thrashy, rauwe black metal afgedaald. De meer expliciete voorbeelden van de thrashy delen (bijv. tijdens de opening van 'The Curse Of The Necromancer') schreeuwen gewoonweg flauwe jaren-tachtig heavy metalaanbidding. De geprogrammeerde drums gaan alleen maar snel en ook de gitaren doen hetzelfde, alleen maar snel zijn. Natuurlijk zijn er nog keyboards, maar deze volgen de gitaarlijnen exact en zitten vrij achter in de mix. Trouwens, hoe is het toch mogelijk dat de toetsen op hun zevende album slechter en goedkoper klinken dan op hun debuut van ongeveer veertien jaar geleden? Wat echter het meeste steekt, is dat er wel degelijk momenten zijn die aan hun gloriedagen doen herinneren, zoals de uitstekende nummers 'Dark Winds' en 'A World In Pandemonium', want deze doen je realiseren dat dit allemaal zoveel beter had kunnen zijn.

Uiteindelijk mist 'Phantasmagoria' diepgang en slaagt er niet in de beoogde sfeer neer te zetten. En met een kolossale speelduur van 71 minuten word het album een hele lange zit. Ik ben er van overtuigd dat als deze plaat niet het Limbonic Art-etiket zou hebben gedragen, het nooit de hoge waarderingen zou hebben ontvangen als dat nu het geval is.

<< vorige volgende >>