Stone Sour - Stone Sour

Stone Sour - Stone Sour

Label : Roadrunner Records | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : De Slipknotters hebben hun overalls tijdelijk even uitgetrokken voor een welverdiende rust. In de tussentijd zien een aantal nummers hun kans om wat andere muzikale uitspattingen te verrichten. Zo ruilde onlangs no.1 (Joey Jordison) zijn drumstokjes in voor een gitaar bij zijn hobbybandje Murderdolls. En no.8 (zanger Corey Taylor) en no.4 (gitarist Jim Root) hebben een oude draad weer opgepakt. Want voordat zij tot Slipknot toetraden, speelden ze in de band Stone Sour. Deze band stierf een stille dood in 1997 toen Corey en Jim zich een overall en masker lieten aanmeten, maar ergens in 2000 maakten nummers 8 en 4 weer contact met hun oude Stone Sour-maatjes. In alle (on)rust werkten ze aan nieuw materiaal, waarvan in het voorjaar het eerste resultaat verscheen ("Bother”) op de Spider-Man soundtrack (weliswaar onder Corey's eigen naam).

Afgelopen zomer verscheen hun debuut-CD in Amerika, dat met enige vertraging nu ook in Europa is uitgebracht. Hoeveel vertraging weet ik niet, want de hele papierwagen met biografisch geneuzel dat met de promo-CD was meegeleverd is onvindbaar en heb ik waarschijnlijk met m'n suffe hoofd ongelezen bij het oud papier gekieperd. Laten we het dan maar over de muziek hebben. Nu is Slipknot een van die typische bands die (old school) metalheads net zo overtuigend haten als dat ("new school”) metalheads ze liefhebben, dus waarschijnlijk zijn al vele 'nu metal'-haters afgehaakt met lezen. Laat dat nu ook wel terecht zijn, want het in eerste instantie is het gebodene niet verrassend: moderne metal met de nodige hardcore- en postgrunge-injecties. Maar daar waar Slipkot op hun vorige CD 'Iowa' met te veel zinloos geweld er stompzinnig op los beukte, daar klinkt Stone Sour opvallend melodieus van toon. Corey liet het voorheen nauwelijks blijken, maar bewijst wel degelijk goed te kunnen zingen. Tuurlijk brult en schreeuwt hij ook nog het nodige, maar het is nu veel meer gedoseerd en gevarieerder, waardoor het veel effectiever uitpakt. Maar wat nog opvallender is: was de vorige Slipknot CD compositorisch nogal armoedig, de songs op deze plaat zitten sterk in elkaar. Het ontstijgt het typische 'nu metal'-euvel van het stereotiep "hard beuken en grunten afwisselen met mellow stukken met clean vocals” met gemak. Stone Sour klinkt als een gedegen rockband dat de nummers in een moderne metalstijl vertolkt. En de nummers hebben een krachtige hook en voldoende charisma om ook na veel luisterbeurten nog interessant te blijven. Wellicht schuilt daarin hun voorliefde voor grungebands als Alice In Chains en Soundgarden (luister maar 'es naar de metaalkrachtige rock-epic 'Inhale')? Ook staat er een pure powerballad op middels het sfeervolle en erg mooie 'Bother'. En het furieuze uptempo 'Tumult' klinkt in de refreinen als Judas Priest's 'Jugulator' CD, welke dubbele bass-partijen afgewisseld worden met dreigende beats, spacy basloopjes en kirrende grietjes. Niet alle songs zijn even in het oor springend en zijn soms "niet meer” dan lekkere nu metal-songs (opvallend genoeg is openingstrack 'Get Inside' niet een van de uitschieters), maar de plaat zakt geen moment in. Alleen eindigt de CD nogal merkwaardig met muziekloos geouwehoer dat zelfs een songtitel heeft gekregen: 'Omega'. Maar het moge ondertussen duidelijk zijn: Deze plaat bevalt me beter dan 'Iowa'! En klinkt ook een stuk langer houdbaar dan het nogal hobbymatig klinkende andere Slipknot-project Murderdolls.

Voor Slipknot-fans is de CD extra aanschafwaardig dankzij de participatie van no.0 (DJ Sid Wilson) op de nummers 'Orchids', 'Cold Reader' en mijn favoriete track 'Monolith' (samen met 'Tumult'). En als je nog niet genoeg hebt: hun demo's heb ik ook al gesignaleerd in het bootleg-circuit waaruit blijkt dat zeker 4 nummers de CD uiteindelijk niet gehaald hebben. Voer genoeg voor (Slipknot-)verzamelfreaks dus.

En wat zal de volgende Slipknot-spin off zijn? Misschien dat die idiote clown (no.6) 'es een belletje moet plegen naar Bassie: die wil tenslotte zonder Adriaan zijn mondharmonicacarrière (!!!) opstarten….Misschien leuk om wat op te luisteren met stalen tonnen-getrommel? Een Insane Clown Posse zal me dat gaan worden….

<< vorige volgende >>