Atheist  - Jupiter

Atheist - Jupiter

Label : Season Of Mist | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Atwater : Zeventien jaar geleden bracht Atheist, de jazz / prog death metalband uit Florida, hun derde plaat 'Elements' uit. 'Elements' was een doorborduursel van wat ze eerder al met 'Unquestionable Presence' uit 1991 geflikt hadden, maar dan wat minder doordacht. De plaat had eigenlijk net als goede kaas, wat langer op de plank moeten liggen om op smaak te komen. Desalniettemin een goede plaat. Grappig genoeg kwam in hetzelfde jaar Cynic met 'Focus' op de proppen, een plaat die fusion - jazz op een zelfde manier mengt met death metal, maar in mijn ogen veel te moeilijk overkwam. In 1994 verliest Atheist het geloof, gooit de handdoek in de ring maar uiteindelijk komt in de band in 2006 - mede onder druk van fans - weer tot leven, wat anno 2010 resulteert in het album 'Jupiter'. De zoveelste band die met een aantal re√ľnieconcerten in de ogen van vele extreme metal luisteraars komt 'cashen'. Toen er verteld werd dat er een nieuw album in 'ontwikkeling' was, werden vele net zoals ik toch wel erg benieuwd of ze net zoals begin jaren negentig zo'n vernieuwend en strak werk zouden kunnen leveren.

Om alle spanning eraf te halen; 'Jupiter' is een echte Atheist plaat. Zo, dat is eruit. Helaas voor jullie ga ik hem op twee manieren uitleggen. Ken je het Atheist oeuvre, dan sluit de nieuwe cd qua sfeer, productie en gevoel naadloos aan bij de discografie. De nummers zijn lekker geschreven, Kelly's zang klinkt wat wat ouder, maar komt goed door. Helaas komen de gitaren in het hoog af en toe met Kelly's vocalen in de knel, waardoor deze eronder te lijden hebben. Een kniesoor die daar een probleem van maakt. De rest van de productie klinkt helder en eerlijk.

Acht nummers voeren je door mooie composities met super gitaarrifs, dubbele gitaarlijnen en vette breaks. Alle Atheist kenmerken komen naar voren. Het is een heerlijke muzikale georganiseerde chaos, waar op verschillende nummers het tempo hoger ligt dan dat we gewend waren van Atheist. Zoals bijvoorbeeld 'Fictitious Glide', wat enorm chaotisch snel en typerend is voor de band, het geeft een duidelijk beeld wat er te wachten staat op de rest van het album. Persoonlijk vind ik het meer body hebben dan het eerste nummer van de cd. De volgende opvallende verschijning komen we tegen bij het refrein op 'Live, And Live Again', dat vind ik nogal klierend overkomen, terwijl de rest van het nummer een echte mid-tempo Atheist track is. Jammer dat in al die kwaliteit die er geportretteerd wordt die slechte nasmaak blijft hangen, die je na verloop van tijd gaat tegenstaan. 'Faux King Christ' is een wat langzamer nummer dat goed uit de verf komt, vele gave leads, en lekker georganiseerd in chaos, dit is dan ook de semi-topper van het album. Klapper van 'Jupiter' is 'When The Beast'. Een ongekend goed thrashy nummer wat enorm goed in elkaar zit. 'Third Person' is een goede afsluiter, maar heeft na enkele luisterbeurten toch weer een beetje het nasmaakje wat we kennen van 'Live, And Live Again'.

De afgelopen zeventien jaar hebben in de extreme metalwereld de ontwikkelingen niet stilgestaan. En dit is iets wat ik in overweging ga nemen, mede doordat Atheist een pionier, grensverlegger en progressieve band is, of dus eigenlijk was. De band steekt in op een progressieve substroming die het afgelopen decennium een ontwikkeling heeft doorgemaakt, met de pretentie een leading rol te mogen spelen op een speelveld waar ze jaren geen deel van hebben uitgemaakt. Ze hangen dus de Diego Maradonna van de fusion death metal uit. Luister bijvoorbeeld eens naar het werk van Obscura of Gorguts die een vele grotere ontwikkeling en implementatie van het concept bewerkstelligd hebben, waar Atheist inzet op behouden van de elementen die ze als een herkenbare band typeren. Nu is het niet zo dat ik dit persoonlijk wel of niet goed zou vinden, alleen een constatering.

Ik had graag gehoord dat Atheist met 'Jupiter' niet alleen een vervolg aan hun discografie zou toevoegen, maar tevens met een album aan zou komen waarin meer dan alleen de kenmerkende technische vernuftigheden samen met brutaliteit in een vers progressief jasje stopt worden. Het zou net als in de jaren negentig de luisteraar binnenstebuiten moeten keren, we zouden beloond moeten worden zoals we in de jaren negentig beloond werden. Dit wordt anno 2010 niet waargemaakt. Dus voor iedereen die een plaat wil horen die naadloos aansluit op waar ze in 1994 gebleven waren, is dit echt een goede release. Wil je echter de progressie doorgezet zien worden en een sprong zien maken, moet je niet bij deze band zijn. Dit neemt niet weg dat ik 'm in ieder geval zonder morren nog een keer op zet!

<< vorige volgende >>