Dimmu Borgir - Abrahadabra

Dimmu Borgir - Abrahadabra

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Roel de Haan : Zoals de meeste mensen was ik verrast toen ik hoorde dat Mustis and ICS Vortex niet meer deel van Dimmu Borgir uitmaakte. Het moddergooien dat volgde was nogal beschamend, zachtjes uitgedrukt. Omdat velen deze mannen beschouwden als belangrijk voor de sound van Dimmu Borgir was ik ook erg benieuwd wat het effect zou zijn op navolgend werk van de band. Nu is hier het nieuwe album 'Abrahadabra' om door ons beoordeeld te worden. Wordt het een grote overwinning voor Silenoz en Shagrath? Of zal het als bewijs dienen voor de partij van Mustis en ICS Vortex?

Terwijl 'In Sorte Diaboli in feite een vrij gitaar-georinteerd album was, is 'Abrahadabra' symfonisch tot op het bot. Wederom is het album voorzien van een voorname bijdrage van een echt symfonieorkest en koor, waarvoor de arrangementen van de hand van Gaute Storaas komen. De klassieke delen bepalen voor een groot gedeelte het gezicht van het album maar zijn niet te overheersend. Eerlijk gezegd mis ik de invloeden van Mustis hier niet, simpelweg omdat er maar weinig verschil is. 'Abrahadabra' klinkt duidelijk als Dimmu Borgir. Het algemene geluid is wat bombastischer dan 'In Sorte Diaboli', meer in de lijn van 'Death Cult Armageddon'. Al moet ik zeggen dat de integratie van het orkest en koor stukken beter is. De plaat is ook een klein beetje agressiever (al is het niet veel) geworden door de toename van het gebruik van blast-bleats. Echter, de drums staan relatief achter in de mix waardoor de nummers altijd toegankelijk blijven. Productioneel gezien denk ik dat dit veruit hun beste plaat is. Alles is volkomen helder hoorbaar zonder synthetisch te klinken of dat de nadruk te veel op n instrument ligt. Ongetwijfeld zullen de necro-soundfetisjisten het hier niet mee eens zijn. Natuurlijk zijn er ook de nodige gastoptredens te vinden, zoals Agnete Kjlsrud (bekend van Animal Alpha) op het nummer 'Gateways', wiens "evil child-zangstijl mij erg deed denken aan Dismal Euphony's album 'All Little Devils', en Garm die een redelijke bijdrage levert aan de albumafsluiter 'Endings And Continuations'. De vocalen van de inmiddels vertrokken Snowy Shaw zijn ook prima uitgevoerd, maar zijn misschien een kwestie van smaak.

'Abrahadabra' is een erg ambitieuze plaat; je kunt echt horen dat er veel werk in is gaan zitten. Het album is een comfortabele zit voor iedere fan (wat je natuurlijk ook als kritiekpunt kan zien), bevat alle bekende ingredinten, en de band presteert als verwacht mag worden: zeer goed. Dimmu Borgir heeft een erg goede plaat gemaakt, vol met consequent goed geschreven symfonische black metalnummers en levert daarmee sterk bewijs voor het feit dat de creatieve kern van Dimmu Borgir nog altijd in de band zit.

<< vorige volgende >>