Hellion - Will Not Go Quietly

Hellion - Will Not Go Quietly

Label : Massacre | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Hellion? Hellion?!?! Zegwas dat niet die jaren 80 heavy metal-band met een zangeres? Die zangeres noemde zichzelf toch vol zelfkennis Bitch? Effe zoeken hoor
Oh nee, die Bitch zong in haar eigen metalband: de zangeres van Hellion noemde zich Ann Boleyn. Zij brachten in de jaren 80 een rijtje EP's en LP's uit en als ik blader in de ouwe Aardschokken dan waren de toenmalige recensies niet mals. Ze mag dan volgens de persbio van Massacre een legendarische status genieten (welke opgebakken lijk dat weer een rondje gaat renin noemt zichzelf eens nit legedarisch?), volgens de Aardschok was het gewoon een enorm valse loeder met matige heavy metal-liedjes. Daar m'n platencollectie al jaren bij m'n ouders op zolder staat, weet ik eigenlijk niet eens meer of ik Hellion's muziek berhaupt heb gekend. In ieder geval zit er geen vergelijkingsmateriaal in m'n geheugen gegrift als ik deze CD opzet.

Goed, Ann leeft dus nog steeds, heeft waarschijnlijk de afgelopen 13 jaar de moeder uitgehangen en wil nu weer de metalbabe spelen. En had ze vroeger in de metal-scene nogal wat sekseconcurrentie (bijvoorbeeld Doro, Vixen, Phantom Blue, Zed Yago, Dawn Crosby en vooruitLee Aaron), tegenwoordig is er weinig vrouwelijke concurrentie in de 'gewone' heavy metal te duchten. Ja, Doro natrlichfr immer! Alleen is Ann een tikje avontuurlijker in haar vocalen dieNIET vals zijn! Ze zal de afgelopen jaren waarschijnlijk een zanglesje of wat gevolgd hebben. Ze had er tenslotte tijd genoeg voor. Maar ze zingt lekker krachtig, maar is tevens ook melodieus, of dan weer gepassioneerd schreeuwend en dreigend dramatisch, of komt met allerlei katachtige capriolen erg eigenzinnig uit de hoek. Zoals dat ge-lalala in het titelnummer wat me denken aan (iets hl anders:) de Italiaanse horror-soundtracks van Goblin. Haar zang is dan wel niet zo opvallend als bijvoorbeeld Dawn Crosby, Otep of Agnete Kirkevaag (Madder Mortem), maar ik vind haar vocalen zeer zeker niet het zwakke punt op de CD. Toevallig genoeg is het ergens wel te vergelijken met Jutta Weinhold, waarvan haar verzameld werk met Zed Yago (en Velvet Viper) onlangs opnieuw is verschenen (zie ons archief voor een recensie). Ook de muziek is goed te pruimen: zware, krachtig gespeelde, slepende heavy metal, met flink wat melodie en sfeer en soms behoorlijk spetterend gitaarwerk (Ray Schenk en Chris Kessler). Net te weinig om voor progressief door te kunnen gaan, maar tevens ook meer dan standaard gespeelde heavy metal. Goed en powerful geproduceerd door Mikey Davies (o.a. Kiss, Korn, WASP). En tot slot is de muziek verpakt in het artwork van the one and only Travis Smith (met een voor zijn doen opvallend subtiel-loze hoes: smaakvol van smakeloosheid). Met andere woorden: gedurende de eerste 40 minuten van deze CD ben ik een positief verrast man.

Toch schort er iets aan het album en dat is dat de CD te lang duurt. Er staan 11 nummers op en zij duren bij elkaar 63 minuten. En op 1 na duren ze allemaal ongeveer even lang: tussen de 5 en 6,5 minuut. Het probleem hiervan is: na een kleine drie kwartier is het spanningsveld weg. De nummers liggen qua sfeer, uitvoering en opbouw t dicht bij elkaar om als luisteraar gespannen te blijven luisteren. Na een nummer of 8 slaat mijn geboeide interesse om in een stille hoop dat het laatste nummer nu wel geweest moet zijn (en dan komt er toch wr een nummer!). Overdaad schaadt. Daar kan een 'User 7' met de aparte opbouw en zijn steelgitaar (!) dan niets meer aan veranderen. Desalniettemin: op basis van die vergeelde recensies uit haar vorige metal-leven is de plaat hl wat beter dan ik had durven verwachten.

<< vorige volgende >>