Death Angel - Relentless Retribution

Death Angel - Relentless Retribution

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Wilmar : Een nieuwe Death Angel, dat is altijd reden voor een feestje. Deze Fillipijns-Amerikaanse mannen weten al sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw ons muzikaal enorm te boeien. Was 'The Ultra Violence' nog een puur thrash album, met 'Frolic Through The Park' ging de band meer experimenteren met stijlen als hardrock, funk en new wave wat tot een schitterende apotheose kwam in het derde album 'Act III', waarna het vervolgens stil werd rondom Death Angel. De band viel stilletjes uit elkaar en vier leden van de band vormden 'The Organization'. Death Angel kwam in 2001 weer bij elkaar in een lichtelijk gewijzigde line up (Gus Pepa deed niet meer mee en was vervangen door Ted Aguilar) en nam sindsdien weer twee nieuwe studio albums op genaamd 'The Art Of Dying' en 'Killing Season', twee albums die beduidend heavier waren, maar toch een zekere muzikale verscheidenheid ten toon spreidde.

Die muzikale verscheidenheid ben ik even kwijt op het nieuwste album 'Relentless Retribution'. Het grijpt veel meer terug op het debuutalbum, maar bereikt de klasse daarvan niet. De eerste twee tracks zijn zonder meer fantastische nummers: 'Relentless Revolution' en 'Claws In So Deep' zijn geweldig opgebouwde nummers waarbij de eerste met zo'n typisch Death Angel riffje begint. Maar daarna begint het niveau van de nummers wisselend te worden. En dat is zonde, want qua productie is dit het mooist klinkende album van Death Angel tot nu toe. Maar waar 'Truce' ten dele kan overtuigen is 'Into The Arms Of Righteous Anger' een nummer waarvan ik mij afvraag waarom ze het überhaupt ooit bedacht hebben. 'River Of Rapture' klinkt dan wel weer aardig, maar de volgende nummers kunnen mij bij vlagen weer enthousiast maken. Was de eerste beluistering nog veelbelovend, na herhaalde luisterbeurten kan ik voor nummers als 'Death Of The Meek' en 'I Chose The Sky' geen enthousiasme meer opbrengen. Des te verrassender is het als de ballad 'Volcanic' precies datgene doet wat ik eigenlijk na de eerste twee nummers had verwacht: de aandacht trekken. Zou Death Angel mij dan nog kunnen overtuigen voor een Grande Finale van het album? Het probleem met 'Where They Lay' was dat ik de hele tijd mijzelf zat af te vragen waar die riff mij aan deed denken. Toen ik de boel wat vertraagde in mijn hoofd vond ik ook het antwoord: 'Seek And Destroy' van Metallica.

Dus kort samengevat: Death Angel keert terug naar de bron om erachter te komen dat die aardig is opgedroogd. Voor fans van thrash zou ik willen adviseren eerst even te luisteren voordat je de cd aanschaft. Fans van de meer avontuurlijk ingestelde Death Angel is het meer raadzaam om één van hun vorige albums op te zetten. Ben je fan buiten enige discussie, dan kun je in de buidel tasten.

<< vorige volgende >>