Darkseed - Poison Awaits

Darkseed - Poison Awaits

Label : Massacre | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : In 2005 leek Darkseed - een duistere gothic band die ook al eens flirt met elektronica - weer goed op dreef met 'Ultimate Darkness'. Niemand vermoedde toen dat we terug vijf jaar zouden moeten wachten op een opvolger. In 2006 was er echter al een teken aan de wand. Zanger/toetsenist Stefan Hertrich verliet de band. Hij was altijd één van de drijvende krachten achter Darkseed, maar wanneer je het werk kent dat hij naast Darkseed creëert, verwonderde zijn vertrek me niet echt (tip: Spiritual is gaaf!) Was er nog hoop voor de toekomst?

Het heeft tijd gekost, maar nadat we inmiddels zoet gehouden werden met enkele heruitgaven, is er nieuw werk. 'Poison Awaits' heet het tiende studioalbum met nieuwe leden Harald Winkler (zang) en Michael Behnke (bas - ex-Eisbrecher, hopelijk niet nog meer Rammstein invloeden). Dat 'nieuw' geldt niet echt voor Harald; hij richtte ooit samen met onze afvallige Hertrich de band op. We spreken dan over 1992. Thomas Hermann is nu als gitarist, componist en studiowizard de onbetwiste leider van Darkseed.

Is 'Poison Awaits' een vergiftigd geschenk? Voor de fans van het eerste uur toch wel een beetje vrees ik. 'Roads' klinkt al meteen heel modern met vervormde stem, een lading elektronica en een Rammsteinachtige hardnekkigheid. 'Incinerate' is dan weer bijna dansbare new wave. Zijn de nummers slecht? Neen, dat zeker niet, maar ik mis het duistere timbre. Het vierde nummer 'Seeds Of Sorrow' is een ballad met een mooie gitaarsolo. Harald Winkler heeft een donkerbruine, lage stem, passend voor gothic, maar in de vlotte songs zingt hij wat hoger. Kortom, dit staat vol vlotte gothic songs, tijdens 'Torn To Shatters' nog even onderbroken voor een rustig moment. Naar het einde toe staan de hardere songs. 'No Promise In The Heavens' en 'Striving For Fire' bevatten zelfs enige incidentele grunts. Die komen dan ook als favorieten uit de bus, samen met het donkere, prachtige 'Timeless Skies'. Ik blijf een beetje zitten met gemengde gevoelens die eveneens opduiken bij recent materiaal van Lacrimas Profundere en Cemetary: allemaal heel kundig gedaan, maar ik herken de band nog amper. Het oude vuur lijkt verdwenen. Darkseed doet met 'Poison Awaits' een knieval voor de commercie. Ik kan hen geen ongelijk geven na al die jaren, maar ze moeten er dan ook mee kunnen leven dat dit eerlijk vermeld wordt.

<< vorige volgende >>