Danzig  - Deth Red Sabaoth

Danzig - Deth Red Sabaoth

Label : AFM Records | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Neithan : Ja, daar is ie dan: 'Deth Red Sabaoth'. Zes jaar na 'Circle Of Snakes' een nieuw album van Danzig en band: dit album wordt Glen Allen "Danzig Anzalone, de man die spierballenrock belichaamt bijgestaan door gitarist Tommy Victor, bassist Steven "Steve Zing' Grecco en Johnny Kelly op drums. Frappant op voorhand is dat het album op AFM uitkomt, daar dit label in mijn ogen meer voor AOR en symfonische hardrock staat, maar mensen die bang zijn voor een al te vrolijk geluid hoeven niet te vrezen. Danzig blijft Danzig, misschien wel meer dan op de voorgaande recente albums.

Laten we er niet om heen draaien: Danzig is natuurlijk groot vanwege de eerste vier albums die rond het begin van de jaren negentig werden gemaakt: 'I: Danzig', 'II: Lucifuge', 'III: How The Gods Kill' en 'IV'. Spierballenrock met een diep melancholieke karakter, waarbij Danzig als een jonge getergde wolf meehuilde. Prachtige tijden waren dat Industrile rock als bijvoorbeeld op een 'V: Blackacidevil' sloeg een stuk minder aan, en dus waren navolgende platen weer meer in de stijl van het oude werk, maar sloegen toch minder aan. Wanneer je het zo bekijkt is het logisch dat Danzig een album aflevert dat aan de verwachtingen voldoet, en dat is dit 'Death Red Sabaoth' wel te noemen. Het is wel een album dat misschien te duidelijk op de verwachtingen is gemaakt, en dat is te horen.

Het is typisch Danzig zoals de meesten hem graag horen, maar wellicht wel te typisch Danzig: ik mis een verrassing, en toch ook wel het getergde van de oude albums. Wel is het album meer Danzig dan albums als 'Circle Of Snakes' of 'I Luciferi' (niet te verwarren met 'Lucifuge'!). Zeg maar een benadering van de oude Danzig, maar dan met enkele latere invloeden zoals de massievere riffs van latere platen. Dit is al goed te horen tijdens de krachtige opener 'Hammer Of The Gods'. Ook in het navolgende 'The Revengeful' is die combinatie van het ouderwetse huilen en de moderne riffs (al lijkt de melodie op een ander bekend nummer) goed terug te horen. 'On A Wicked Night' (niet voor niets de single) is Danzig zoals we hem kennen en waarderen, maar in het navolgende 'Deth Red Moon' lijkt het begin wel wat aardig op de eerste tonen van 'Mother', terwijl 'The Revengeful' iets wegheeft van het eerste gedeelte van een ander eighties-monument: 'Paradise City' (GnR), wat criticasters kunnen zien als teruggrijpen naar het meest succesvolle tijdvak. Een ander prachtig nummer is het dreigende 'Ju Ju Bone', inclusief een ouderwets schitterende gitaarsolo. Daarnaast is ook de combinatie 'Pyre of Souls: Infanticle' en 'Pyre of Souls: Seasons of Pain' absoluut het vermelden waard. Het eerste gedeelte is een goed akoestisch en gevoelig nummer, maar in combinatie met het epische tweede nummer - inclusief weergaloos gitaarwerk - wordt ook hier iets prachtigs geboden.

Is 'Deth Red Sabaoth' de terugkeer naar oude tijden ja of nee? Ja, maar dan wel met inachtneming van het feit dat je de atmosfeer van twintig jaar niet kan herhalen, en studiotechnieken inmiddels ook twintig jaar verder zijn, inclusief digitale technieken. Hierbij moet wel gezegd worden dat Danzig op dit album zich beperkt tot de klassieke instrumenten (zang, gitaar, bas en drums) en als zodanig een klassiek geluid neerzet dat meer naar het oude geluid neigt dan moderne producties: niet vreemd als je bedenkt dat Glenn Danzig zelf voor de productie verantwoordelijk was. Een album waar ik het nog het meeste mee te vergelijken vind is het vierde album van Danzig, maar dan wat meer rechttoe-rechtaan en dat zal de fans alleen maar plezieren. Met nummers als 'On A Wicked Night', 'Ju Ju Bone' en de twee "Pyre Of Souls-nummers heeft hij tevens een paar nieuwe deuntjes die van mij acuut in de setlist mogen.

<< vorige volgende >>