Equilibrium - Rekreatur

Equilibrium - Rekreatur

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Vera : Voor Equilibrium ging de bal pas goed aan het rollen met het vorige album 'Sagas'. Deze opvolger van 'Turis Fratyr' was het debuut voor Nuclear Blast en bezorgde hen een eerste tournee. Maar 'Sagas' was natuurlijk bovenal een geweldig album dat extreme metal verenigde met folk- en zelfs luchtige Caraïbische invloeden. De Heidenfest tour met o.a. Finntroll en Eluveitie was de start voor een druk bestaan dat hen ook op allerlei festivals bracht. Begin dit jaar kwam plots het nieuws dat twee leden de band verlaten hadden: zanger Helge Stang en drummer Manu Di Camillo. Spoedig kwam gelukkig ook het tegenbericht dat Equilibrium verder ging met nieuwe leden. Enkele maanden later is 'Rekreatur' klaar om uit te brengen half juni. Ik was dan ook erg benieuwd.

De fans kunnen op twee oren slapen: aan het Equilibrium geluid is geen sikkepit veranderd. 'Rekreatur' zet de haast progressieve lijn van lange composities waarin van alles gebeurd onverstoord verder. Leider en hoofdcomponist René Berthiaume schreef meer dan een uur muziek waar je door herhaald beluisteren pas de fraaie details in merkt. Want het is geen simpele folkmuziek om mee te brullen. René drukte dit treffend uit: "In het begin hadden we in Duitsland een erg populair nummer. 'Met' was een simpel drinklied om te feesten. We hadden gemakkelijk nog zo'n paar feestnummers kunnen schrijven, maar dat is niet waar het om gaat bij Equilibrium. Die richting wil ik niet uit.” En dus opent 'In Heiligen Hallen' met een filmisch aanzwellend thema om daarna via een woeste schreeuw los te barsten en ons in sneltreinvaart alle hoeken van de kamer te laten zien: huppelende folk ritmes, progressieve gitaarhoogstandjes, rijke orkestratie op de achtergrond, het zit er allemaal in. Met daarbovenop de Duitstalige teksten door nieuwe zanger Robse. In eerste instantie merk ik niet veel verschil in de schreeuwzang met vroeger, maar in de volgende nummers wordt het al spoedig duidelijk dat hij veel meer de lagere regionen opzoekt dan zijn illustere voorganger.

'Verbrannte Erde' is eerder verhalend en wat minder snel en de single 'Die Affeninsel' wordt verfraaid door de speelse Caraïbische klanken die ook zo typisch waren voor 'Sagas'. Geen panfluitspeler aanwezig echter deze keer en dat maakt toch wel een verschil. Daar staat tegenover dat de orkestrale arrangementen nog meer uitgewerkt zijn en zelfs meer op de voorgrond treden dan de gitaren. In een drietal nummers zingt gastzangeres Gaby Koss (vroeger in Haggard) enkele lijntjes. In het lange en avontuurlijke 'Aus Ferner Zeit' is haar bijdrage te verwaarlozen (stom "nanana” gezang dat de boel verpest), maar in de twee laatste nummers is haar sopraanzang wel mooi. Een opvallend nummer is ook 'Fahrtwind'. Het swingt bijna op een jazzy manier. Fluit en een knappe gitaarsolo mogen hier niet onvermeld blijven. Eén van de meest aanstekelijke songs is 'Wenn Erdreich Bricht'. Hier zijn Robse's zanglijnen echt sterk en horen we zelfs een Hammond orgel op het einde. Weet je nog hoe 'Sagas' eindigde? Met een lang, instrumentaal epos 'Mana'. Die glorieuze epiek komt nu tot volle ontplooiing in het veelzijdige 'Kurzes Epos'. Hier worden we op dertien minuten door heel het muzikale gamma van deze uitzonderlijke band geloodst.

Bedenk dat Equilibrium niet zomaar een pagan metal band is, maar ambieert om meeslepende soundtracks te schrijven waar het beste van elk genre tot een overweldigend geheel gesmeed wordt. Wie de tijd neemt om dit aandachtig te beluisteren zal beloond worden. Er komt ook weer een gelimiteerde editie en daarop vinden we dan weer afgeslankte versies (akoestisch) van een zevental nummers. Niet voor één gat te vangen dus, dit Equilibrium.

<< vorige volgende >>