Ministry - Animositisomina

Ministry - Animositisomina

Label : | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Al sinds 1979 is Ministry, dat wil zeggen: Alan Jourgensen, bezig met het combineren van dance met rock. Maar het heeft tot 1988 moeten duren voordat het ook voor metalheads interessant werd. Toen kwam namelijk "The Land Of Rape And Honey uit: nog immer een mijlpaal en tevens een gestandaardiseerd ijkpunt voor hoe industrial metal gemaakt dient te worden. Een jaar later verscheen het al even explosieve "The Mind Is A Terrible Thing To Taste, maar het hek van de dam werd helemaal opgeblazen met de vernietigende impact van "Psalm 69: The Way To Succeed And The Way To Suck Eggs uit 1992. Overdonderde beats, asgrauwe verdraaide schreeuwzang, ontvlambare gitaarriffs en giftige samples domineerden niet alleen songs als "N.W.O., "Just One Fix en "Jesus Built My Hotrod, maar tevens de metalwereld. Er waren wel andere bands die rond die tijd metalgitaren met dance-elementen verenigden (Laibach, The Young Gods, Foetus, KMFDM, LARD), maar geen enkele andere band deed dat met zoveel metal-overtuiging en met zoveel impact als Ministry. Dank je wel zeggen we dan, heren Nine Inch Nails en Marilyn Manson!

Helaas leek het wel of ze na die "Psalm 69-plaat al het buskruit hadden verschoten. Op "Filth Pig moesten we 3,5 jaar wachten, maar het industrievarkentje was akelig netjes schoon gewassen met een staalborstel. En het weliswaar wat beter industrieel vormgegeven "Dark Side Of The Spoon (1999) kon qua agressieve impact ook nog makkelijk worden gedraaid naast Vrouwtje Theelepel's collectie oude Pink Floyd-platen. Langzaamaan vloeide mijn interesse voor Ministry dan ook een beetje weg Na een verzamelaar, "Greatest Fits en de eerder dit jaar verschenen live-CD "Sphinctour is het dan nu weer tijd voor een nieuwe studioplaat. Ondertussen wel even opmerkend dat hun laatste imponerende meesterwerk alweer dik 10 jaar oud is! Dus is Alan, toch ook alweer 44, te oud om nog van zich af te bijten en krijgen we wederom een herhaling van aardige, maar nimmer imponerende xenofobische industrial metal?

HELL NO! Cause he's kicking ass again! De godfather van industrial slaat na een aantal mindere releases ons weer om de oren met retestrakke industrile metal. Minutieus mathematisch, maar manisch massief manoeuvreert Ministry's marcherende, militante mitrailleurmetal zich manipulerend als marxistische martelwerktuigen door merg en brain. Samen met zijn eeuwige compaan Paul Barker zorgen de Ministers van Geluidsterrorisme voor een 10-tal precisiebombardementen dat tot definitieve gehoorbeschadiging zal leiden. Vergeleken met voorganger "Dark Side Of The Spoon is de productie ook veel en veel harder, vetter en voller. De tongbrekende palindroom heeft in het semi-titelnummer "Animosity al een indrukwekkende opening van de CD. En ook nummers als "Unsung, "Lockbox en het dreigende "Shove brengen weer het beste van Ministry naar boven. Maar het is niet allemaal inferno wat er gloeit: helaas duurt het nogal repetitieve nummer "Impossible mij wat te lang en klinkt "Piss met zijn mid-tempo, staccato riffs een tikje gezapig. Ook het afsluitende en instrumentale "Leper duurt een eeuwigheid en heeft een zeer trage opbouw, maar de superdreigende baslijn klinkt wel bloedstollend intrigerend, zeker als dat Arabische toeter-klinkende keyboardje erbij komt en weer later een bulderende orkaan van gitaren en drums je speakers opblazen. Dus toch wel een machtig nummer van Neurosisiaanse proporties! Verder klinkt "Stolen met die venijnige vocalen weer zo giftig als een cocktail van arsenicum met cyaankali. Lekkerste track vind ik "Broken, dat met zijn rollende riffs, vervormde vocalen eneen vleugje melodie (!) zo op "Psalm 69 had kunnen staan. Het andere opvallend melodieuze moment, de Magazine-cover "The Light Pours Out Of Me (een new wave song uit begin jaren 80) laat, op de melodie na, niets meer heel van het origineel. Ook qua artwork zijn de heren weer lekker smakeloos in de weer geweest. Was voorganger "Dark Side Of The Spoon nogal afstotelijk met een serie naaktportretten van de moeder van Erika Terpstra: deze keer hebben ze de kop van een lam gefotografeerd voor de albumhoes, waarbij Christelijke, Joodse en Islamitische symbolen de zintuigen van het lam afdekken. Haha, voer voor theologische zeurkousen!

Resumerend: Okay, de impact van nummers als "Stigmata, "Thieves, "So What en "TV II wordt op deze CD wederom niet gevenaard, laat staan overtroffen (a mission impossible), maar ik heb met deze CD een veel beter gevoel overgehouden dan met de voorgaande 2 studio-albums. Om dit zelf allemaal te beluisteren moet je nog wel even geduld hebben, want de CD komt pas half februari uit: een week voordat ze een muur van herrie in de 013 en Paradiso zullen optrekken.

<< vorige volgende >>