Mekong Delta - Wanderer On The Edge Of Time

Mekong Delta - Wanderer On The Edge Of Time

Label : | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Wilmar : Na hun glorieuze comeback in 2007 met het album 'Lurking Fear' op het Duitse AFM label, lag niets een zonnige toekomst voor onze Duitse technothrashers in de weg. Toch stapte praktisch elk bandlid waarmee Ralf Hubert had samengewerkt uit de band. Peter Lake, Uli Kusch, Leo Szpigiel, allemaal deden ze mee aan 'Lurking Fear' en nog nooit hebben ze n noot live gespeeld met deze band. Die line up, die uiteindelijk die handvol live optredens ging doen, die heeft nu een volledig album opgenomen en de koers die Mekong Delta heeft gevaren op 'Lurking Fear' is grotendeels verlaten. Alleen op 'The Apocalypt - World In Shards' wordt het tempo nog flink opgevoerd, maar verder is het een beduidend rustiger album geworden dan zijn voorganger.

Maar Mekong Delta kan in principe met Nick en Simon in de gelederen rondwandelen, Ralf Hubert zorgt ervoor dat het altijd als Mekong Delta klinkt. Hoewel de muziek door de nieuwe line up een andere klankkleur heeft gekregen, en vooral op het gebied van de zang is dat zeker het geval, want Martin LeMar heeft een donkerder stemgeluid dan de falsetto's van zijn voorgangers Keil, Doug Lee en Leo Szpigiel, je hoort nog steeds Mekong Delta. Maar ook muzikaal gezien klinkt het allemaal een stuk ingetogener. Sterker nog, ik krijg bij veel nummers hetzelfde gevoel dat ik krijg bij het luisteren naar de jaren zeventig progressieve rock als Emerson Lake And Palmer, King Crimson en Yes. Vooral de Wetton/Fripp/Bruford periode van King Crimson dringt zich aan mij op, en dan voornamelijk rond de albums 'Starless And Bible Black' en 'Red', maar wel onmiskenbaar in die Mekong Delta sound.

Twee nummers springen direct in het oog doordat ze stukken rustiger zijn dan wat je van Mekong Delta gewend bent: 'A Certain Fool' is als eerste binnenkomer voor de zang een ongewone openingstrack. Het zet wel gelijk de sfeer van het concept, want voor het geval je het nog niet wist: 'Wanderer On The Edge Of Time' is een conceptalbum en de opvolger van 'Dances Of Death And Other Walking Shadows'. De andere in het oog springende compositie is 'Affection', dat zelfs een opbouw heeft naar een stuk samenzang dat gewoon bombastisch klinkt. Het is zeker het meest toegankelijk in het gehoor liggende nummer op deze plaat. Andere nummers met zang zoals 'The Fifth Element' doen je vaak meer denken aan een rockopera dan aan een metalalbum. In dat opzicht is 'Wanderer On The Edge Of Time' meer dan geslaagd.

Toch wil ik nog even een klein minpuntje aanwijzen. In alle herkenbaarheid zijn sommige stukken een beetje te herkenbaar geworden. Zo kun je bepaalde stukken van bijvoorbeeld 'Age Of Agony' terughoren in het instrumentale 'Intermezzo - Movement 5' en zo snel hoorde ik nog een paar bekende stukken voorbijkomen. Wat wel erg leuk gedaan is, is dat zowel de 'Ouverture' als de 'Finale' bepaalde thema's herhalen, waardoor het album toch meer een geheel op zichzelf vormt. Daarvoor zijn citaten uit eerdere Mekong Delta albums niet nodig, maar dat kunnen we samenvatten onder de artistieke vrijheden die een muzikant zich mag permitteren.

Dikke complimenten voor Alex Landenburg, wat een vette drumpartijen heeft deze man op de cd laten horen. Hij houdt het bijzonder interessant door veel in syncopes te slaan en door niet het standaard thrash-ritme aan te houden maar daar lekker van af te wijken. Ook gitaristen Erik Adam H. en Benedikt Zimniak zijn een aanwinst voor de band. Ralf bast er lustig op los zoals we van hem gewend zijn. Het feit dat ik het album dit keer niet onder thrash heb geplaatst komt door de complete sfeer. Ook mag opgemerkt worden dat de productie dit keer een stuk 'organischer' klinkt dan de vorige cd met de getriggerde drums en ietwat digitale sound. Om nog maar te zwijgen van het schitterende artwork van Eliran Kantor, die het verhaal van de cd in een groot kunstwerk heeft weten te vangen. Fans van progressieve muziek moeten er maar eens een luisterbeurt aan wagen. Ik hoop dat ze nou eindelijk eens een keer in Nederland komen spelen, want ik schaam mij werkelijk dood dat ik deze band nog nooit op het podium heb gezien

<< vorige volgende >>