Bathory - Nordland I

Bathory - Nordland I

Label : Black Mark | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Bands als Immortal en Enslaved romantiseren de gure winterwind en kille, kale ijsvlaktes. Ik heb daar nooit ene reet van begrepen. Al die fantasy-verhaaltjes over die eenzaamheidsverheerlijking en poëtisch gebrabbel over een bleke zon dat met flinterdunne stralen zich een patroon baant door de cumulocirrus (dat benne gewoon schapenwolkjes hoor!): leuk om bij weg te dagdromen tijdens te liedjes, maar in feite is het in de winter natuurlijk gewoon koud kloteweer. Okay, er zijn wel een paar plezante linken met de winter te leggen zoals snert, Elfstedentocht en stamppot met worst en vette jus, maar verder is er weinig om vrolijk van te worden. De winter betekent voor mij niets meer dan: klappertanden en oorsuizende koppijn door de gierende oostenwind, tintelende vingers, spekglad ijzel of bruin geworden smogsneeuw, gebarsten lippen, een vale, schrale huid, donker richting werk en weer (nog steeds?) donker terug van werk, ijsballen in me nek van snel wegspringende irritante buurtkinderen, verschrikkelijke feestdagen, een laag sex-moyenne en op straat is er geen enkele aanleiding om me voor iemand om te draaien. Pfff, niks van dat dromerige gewauwel over desolate ijslandschappen, eindeloze wouden van naaldbomen (kerstbomen) en één zijn met de natuur: geef mij maar lekker een zomerzonnetje!

Maar ik heb nu toch een muzikale wintertraktatie gekregen dat mij in een klap doet verheugen dat de aanstaande wintermaanden weer voor de deur staan. Want alle stalactieten op een permafrost, wat dreunt de nieuwe Bathory onbehoorlijk powerful het winterklimaat door je donder! Nu heeft Bathory voor de meeste onder ons waarschijnlijk geen introductie meer nodig, maar voor de zekerheid nog even in een notendop: er zijn eigenlijk 3 typen Bathory-fans. 50 % zweert bij zijn gruizige, op Venom geschoeide black metal van mid jaren 80 (en waar later ALLE Scandinavische black metal hun geitenkoppen en duivelshoorntjes vandaan hebben gehaald). De volgende 50 % van de Bathory-fans kicken op de Wagneriaanse bombast die zijn platen tot begin jaren 90 vulden (waardoor later alle Noors/Zweedse pagan/viking-bands allerlei zwaarden en maliënkolders bij de lokale ijzerboer lieten smeden). En de…eh… overige fans (ja, jij en ik kunnen hoofdrekenen) kozen voor zijn werk wat hij daarna, al dan niet onder zijn eigen artiestennaam 'Quorthon' heeft uitgebracht. Klick voor een zéér uitgebreid interview met de man maar hierboven op de naam 'Bathory'. Nu ben ik liefhebber van zijn black metal-werk, maar ik ben GROOT FAN (!) van zijn epische metal op 'Blood Fire Death', 'Twilight Of The Gods' en vooral 'Hammerheart'. En laat die laatste plaat nu qua sound, ambiance, sfeer en compositie het uitgangspunt zijn voor deze plaat! Okay, de wise-ass onder jullie denkt nu natuurlijk meteen: meneertje gaat zijn ouwe succes uitmelken! Maar dat is eventjes (véél) te makkelijk geformuleerd.

De lange nummers (tussen de 5 en 10 minuten) bezitten weer dezelfde meeslepende en epische power, dat wederom die dreunende donders- en bliksemsproductie heeft: het lijkt wel alsof alles zó ver in het rood is opgenomen dat het geluid bewust een beetje overstuurd klinkt. Maar met die massieve achtergrondmannenkoren, staalharde gitaarriffs en machtige zanglijnen klinkt het juist des te treffender! Tuurlijk, Quorthon (de belichaming dus van de 'band' Bathory) is geen wereldzanger en zal dat nooit zijn, maar zijn manier van zingen - als een soort ingehouden, schorre operazanger dat popmuziek probeert te zingen - sluit perfect aan bij de sfeer van de muziek. De waanzinnig pompeuze metal (maar dan 180 graden anders als bands zoals Rhapsody!) heeft de nodige folkloristische elementen zoals een mondharp, akoestische gitaren en een soort van rinkelend koebelletje dat in het openingsnummer 'Nordland' ongetwijfeld de nodige irritatie bij luisteraars zal opleveren (but I love it!). Nadrukkelijk beweert Quorthon dan ook dat er geen sprake is van 'viking metal', maar dat op dit beestje 'Nordic metal' gespeeld wordt. En om het 'natuurlijke' aspect van de muziek nog verder te onderstrepen hoor je hier en daar wat vogelgekwetter, ruisend zeewater, hoefgetrappel en wapengekletter door de muziek heen verweven. Wapengekletter? Hmmm, als er 'iets' klinkt als viking metal, dan is het…. Nouja, detail. Dat zwaardje vechten is trouwens alleen in het beenharde 'Broken Sword' te horen. Een furieus, up-tempo nummer dat veruit de snelste track van de plaat is. Diens tegenhanger is het volledig akoestische, maar bloedstollende 'Ring Of Gold'. Qua melancholie deed het me wat denken aan Manowar's 'Heart Of Steel', maar dan beter, véél beter! En zo is er op de hele plaat geen enkel moment dat ik niet door de artistieke, arctische arrangementen gegrepen word. Veel consistenter, machtiger en indrukwekkender dan zijn vorig jaar verschenen, tweeslachtige 'comeback' CD 'Destroyer Of Worlds'. Vergeet die plaat, want dit is epische metal waar zelfs die Manowar-mannetjes sinds hun 'Mountains' en 'Bridge Of Death' niet meer aan kunnen tippen.

Enige kanttekening kan zijn dat als deze sound je niet bevalt dat er dan ook geen ruk te beleven valt op deze plaat. Maar voor fans van de Bathory-stijl ten tijde van 'Hammerheart' is dit een absolute, kippenvelbezorgende must! Dit is namelijk niet 'One Rode To Asa Bay', dit zijn 'Ten Rodes To Asa Bay'! En die "I” in de titel staat er niet voor niets, want over een paar maanden verschijnt er al het vervolg op dit album. En tot die tijd lig ik middels deze CD op een berenvelletje voor een knapperend haardvuurtje, terwijl buiten een striemende wind de koude door de planken van mijn berghutje probeert te jagen…. Heerlijk, zo'n winter!

<< vorige volgende >>