Audioslave - Audioslave

Audioslave - Audioslave

Label : Sony Music Entertainment | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Voor alle metalheads die het nog niet weten: deze band bestaat uit de restanten van twee bands die grotendeels verantwoordelijk zijn voor de (bijna) doodsteek van heavy metal, ongeveer 10 jaar geleden. Sure, metal never dies, maar toch hadden "wij” het begin jaren negentig wel eventjes moeilijk met al die houthakkerhypes die ons links, rechts en vanuit Seattle om de oren vlogen. En de mensen in deze band zijn daar verantwoordelijk voor.

Ja, da's een lekkere binnenkomer voor een recensie, dus je verwacht natuurlijk dat ik deze CD met de grond gelijk maak. Maar omdat al je heb al gekeken wat voor cijfer ik deze CD geef, is het nu dus de hoogste tijd voor wat uitleg. Audioslave is de nieuwe band van Rage Against The Machine minus zanger Zack de la Rocha, maar met de voormalige zanger van Soundgarden: Chris Cornell. En rap en grunge waren natuurlijk de grote boosdoeners voor de old school metal. Grunge drukte heavy metal in het verdomhoekje en de introductie van een rapper in een metalband was op incidentele projectjes van Aerosmith (met Run D.M.C.) en Anthrax (met Public Enemy) natuurlijk een doodzonde. Nu, 10 jaar later is er veel veranderd. Grunge is, op Nickelback na, zo dood als een pier: veelal letterlijk (Kurt Cobain en Layne Staley) en soms artistiek (Pearl Jam en Foo Fighters boeien al jaren voor geen ene meter meer). Hier en daar gebruiken moderne hippe bandjes nog wat van die grunge invloeden, maar meer gebruiken ze nog datgene wat Rage Against The Machine (die op hun beurt Urban Dance Squad mochten bedanken) zo succesvol combineerde: harde metalgitaren met een rapzanger. De nu metal-bandjes met zingende rappers en rappende zingers zijn nu immers niet te tellen.

Maar goed, genoeg geluld: Audioslave nu. Nadat zowel RATM als Soundgarden op hun kont lagen was voor mij een van de grootste verrassingen van vorig jaar het nieuws dat Chris met de overige leden van RATM ging samenwerken. Maar het ging niet van een leien dakje. Eerder dit jaar verliet Chris de band, wegens "artistieke meningsverschillen”, maar uiteindelijk keerde hij eind van de zomer toch weer terug bij de ex-RATM'ers. En het resultaat 'Audioslave' ligt nu ongeveer een maand in de winkels. Maar waarom ga ik niet als een kortzichtige dolle stier te keer met blasfemische scheldkanonnades waarom we deze 'post-grunge' troep op een metalsite moeten tolereren? Welnu, gewoon omdat a) het een hartstikke sterk, heavy album is en b) omdat Chris Cornell een der beste rockzangers van het westelijk universum is! Hoe hij zijn scheur open kan trekken en waarbij er toch nog zoveel intens bezielde emotie vanuit gaat, dat zijn er maar weinigen op deze aardkloot gegeven. Meer dan 6 jaar na Soundgarden's zwanenzang 'Down On The Upside' hebben we er op moeten wachten, maar de kracht en impact van zijn stem is niet verloren gegaan. Daarbij is het opvallend op te mogen horen dat de instrumentale sound van Rage Against The Machine wonderwel effectief uitpakt met Chris' stem. En met die instrumentatie bedoel ik natuurlijk vooral gitarist Tom Morello die met zijn rare fratsen op zijn spelendingetje weer zijn meest herkenbare handelsmerk laat horen: piepen, scheuren, kraken en zagen… veel zagen. De beste illustratie van deze synergie vind ik terug in het nummer 'Exploder': een rampestampende beukriff a la 'Bullet In The Head', Tom's gitaargepiep en daaroverheen de rauwe schreeuw van Chris.

Minpuntjes zijn schaars, maar toch aanwezig: een aantal nummers hebben wellicht wat minder compositorische zeggingskracht en krijgen vooral meerwaarde door Chris' vocale overgave, Tom Morello's gitaargefröbel is soms wat gezocht ('Shadow On The Sun'), openingsnummer 'Cochise' begint met een zanglijn dat identiek is aan Led Zeppelin's 'Dazed And Confused' (maar dat is eerder charmant dan irritant), de bluesy ballad 'Getaway Car' vind ik wat aan de saaie kant en het "irraïtante” geknutsel aan Chris' stem aan het eind van 'Show Me How To Live' hadden ze nooit mogen doen. Maar verder is het een (h)eerlijk rockalbum, powerful en rijk geproduceerd (Rick 'American' Rubin: Slayer, System Of A Down e.v.a.) en een aantal meesterlijke nummers zoals 'Cochise', 'Gasoline', 'What You Are' en de nieuwe 'Black Hole Sun': 'I Am The Highway'.

Okay, deze CD is nog geen 'Superunknown' of 'Rage Against The Machine', laat staan het fenomenale 'Badmotorfinger', maar teleurstellend istie allesbehalve. Maar ja, wat wil je met zo'n zanger? Ben wel benieuwd hoe hun live-optredens uitpakken: zal Chris nu ook "Fuck You, I Won't Do What Ya Tell Me” gaan rappen of krijgen we oude Soundgarden-krakers in een Rage Ag…eh, pardon, in een Audioslave-jasje?

<< vorige volgende >>