Keep Of Kalessin - Reptilian

Keep Of Kalessin - Reptilian

Label : Indie Recordings | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Martin : Het is niet bepaald zo dat men Keep Of Kalessin ooit heeft kunnen beschuldigen van een bescheiden en ingetogen aanpak als het gaat om bombastische, epische grootsheid, maar 'Reptilian' laat al binnen luttele seconden blijken dat de Noren er nog wel een schepje bovenop hebben gedaan. Gesteund door hun meest massieve geluid tot nu toe, met dank aan Daniel Bergstrand, doet Keep Of Kalessin het meer bescheiden geproduceerde 'Kolossus' met gemak vergeten als het gaat om impact en grandiositeit. Anderzijds, zoals de felle openingstrack, 'Dragon Iconography' al laat blijken, is de band uit Trondheim ook nog wel een versnelling hoger gegaan qua bruutheit. 'Reptilian' bevat enkele van de meest keiharde momenten die ooit op een Keep Of Kalessin album te horen waren, een prestatie die men deels te danken heeft aan eerdergenoemde productie, maar ook niet minder aan Obsidian C.'s vlijmscherpe, in toenemende mate technische riffwerk en Vyl's energieke en creatieve drums.

Gezien het feit dat de band zich niet al te lang geleden waagde aan de nationale voorrondes voor het Eurovisie Song Festival in thuisland Noorwegen met het relatief tamme 'The Dragontower', en daar ook nog eens behoorlijk ver mee kwamen, uiteindelijk resulterend in een derde plaats, is het erg verleidelijk om bezorgd te zijn over de koers die Keep Of Kalessin tegenwoordig vaart. Is men dan toch in de anonimiteit van de mainstream metal beland? Neen. De helderheid van de productie speelt er een grote rol in dat 'Reptilian' mogelijk het meest toegankelijke werk van de heren is, maar toch blijft de band op zijn minst even extreem als op de eerdere albums die gemaakt zijn met de huidige line-up. Natuurlijk is er geen spoor meer te bekennen van het omfloerste aura van de door Attila Csihar ingezongen 'Reclaim' EP, maar Vyl's gretigheid als het gaat om blasten tot het dak instort en Obsidian's voorliefde voor knetterharde thrash metal riffs maken dat 'Reptilian' niet voor de poes is. Daarbij helpt het ook nog eens dat Thebon zijn meest veelzijdige vocalen tot nu toe laat horen en de aanstekelijkheid van de clean gezongen delen uitbalanceert met uitstekende death growls en bij vlagen uiterst extreme black metal vocalen. Als een soort intentieverklaring lijkt de bijna vijftien minuten durende, verbijsterend epische afsluiter, 'Reptilian Majesty', ook nog eens een soort contrapunt voor het poppy 'The Dragontower'.

Tot zover dan het goede nieuws. 'Reptilian' is tegelijkertijd grootser, heavier, aanstekelijker, sneller, thrashier en epischer dan de voorgaande albums en juist daardoor klinkt het album niet geheel in balans. Hoewel er echt geweldige nummers als 'The Awakening' en 'The Divine Land', toch wel stiekem twee van de beste Keep Of Kalessin nummers ooit gemaakt, op het album staan, zijn er ook meerdere songs die stukken beter hadden gewerkt als ze net wat compacter en doelgerichter waren geschreven. Zo duikt er in 'Dragon Iconography' plotsklaps, met nog een minuut of twee te gaan, een bombastische wending op die volledig uit de toon valt van de heerlijke thrashy riffs van de rest van de song. Daarnaast wordt de flow van 'Reptilian' ernstig verstoord door een van de langzamere nummers. Dit is, wellicht in tegenstelling tot de verwachting, niet 'The Dragontower'. Dat nummer past namelijk, of men het nu waardeert of niet, redelijk binnen de context van de rest van het album. Nee, het is juiste het langzame 'Dark As Moonless Night', een bijna Manowar-achtige epische ballade, die als een tang op een varken slaat en volslagen overbodig is.

Laten we maar niet te lang bij de tekortkomingen blijven hangen: 'Reptilian' is een goed album. Het is alleen zo tragisch dat het zo gemakkelijk een geweldig album had kunnen zijn als er zo'n zeven tot tien minuten aan overtollig vet wat weggehaald. In dat geval waren er namelijk nog steeds 47 50 minuten aan echt gefocust, uitstekend materiaal overgebleven. Ook in de huidige vorm is het album echter een flinke stap voorwaarts ten opzichte van 'Kolossus'. Bovendien is 'The Divine Land' waarschijnlijk het ultieme statement dat deze line-up kan maken en met deze geweldige song komt men dan ook akelig dicht in de buurt van het geniale 'Come Damnation'. Over het geheel gezien zou het niet verbazingwekkend zijn als Keep Of Kalessin met dit album de fanschare aanzienlijk vergroot.

<< vorige volgende >>