Ufomammut - Eve

Ufomammut - Eve

Label : Supernatural Cat | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Er zijn bands die proberen met iedere nieuwe release grenzen te overschrijden en te verleggen. Ufomammut is zo'n band. Met platen als 'Idolum' en 'Snailking' toonde het Italiaanse trio al aan niet voor een kleintje vervaard te zijn en een flinke bak herrie te kunnen produceren. Op 'Eve', de nieuwe vijfde langspeler gaat men weer een stapje verder. 'Eve' is gewijd aan de eerste vrouw op aarde en heeft de vorm gekregen van n lange track van 45 minuten, die is opgedeeld in vijf delen, als ware het een klassieke symfonie of een Grieks drama. Elke vergelijking met klassieke werken houdt overigens op met deze overeenkomst, want 'Eve' is een behoorlijk experimentele freeform sessie die alle kanten opwaaiert, zonder een echt basisthema. Hoewel, met een beetje fantasie is er toch een verwijzing naar de klassieken mogelijk. Het eerste deel, toepasselijk 'I' geheten, klinkt meer als Pink Floyd ten tijde van 'Meddle' dan Ufomammut ooit eerder geklonken. Zeker gedurende de eerste zeven minuten, waarin een rustige atmosferische basis langzaam uitgebouwd wordt naar meer dynamische klanken, waan je je terug in 1972 met vloeistofdia's en beelden van raketlanceringen en een band die in een oud Romeins amphitheater speelt

Ook al geeft de band aan dat de cd een enkel nummer is, 'I' heeft een afgerond gevoel en sterft na veertien minuten weg, waarna 'II' langzaam opbouwt volgens hetzelfde stramien, zij het met toevoeging van samples en lang aanhoudende repeterende synthesizerklanken. De spanning bouwt op, en juist als je in slaap bent gesust en denkt dat dit een rustig nummer is en blijft, slaat de band weer toe. Het volume en de intensiteit worden opgeschroefd en de o zo bekende Ufomammut basdrones komen weer als dikke stroop uit de speakers. Traag, maar wel erg lekker. Ineens is het afgelopen en zitten we midden in 'III' - inderdaad het derde nummer. Een kort tussendoortje vergeleken met de eerste twee tracks. De sludgemetal van 'III' (en 'IV', aangezien deze nummers eigenlijk in elkaar overlopen) is wat "traditioneler van opzet, al is dat een relatief begrip bij Ufomammut. Uptempo en enigszins aan the Melvins herinnerend.

'V' begint met een simpele riff. Een variatie op de "Diabolus in Musica, een stijlmiddel dat eeuwen geleden al werd toegepast en iets recenter tot de standaardingredinten van een goed Black Sabbath nummer behoorde. Wellicht toepasselijk gezien het thema (denk aan Eva, paradijs, slang, appel) dat zo'n akkoord gebruikt wordt. Of het echt zo is, geen idee, het zou alleen zo maar kunnen. De manier waarop Ufomammut deze riff uitbeent, opblaast en bijna onherkenbaar ten onder laat gaan in een dikke laag van fuzz en drone is precies datgene waardoor deze band zo uniek is. Het album sluit af met het melodietje dat we in 'II' al waren tegengekomen. Langzaam maar zeker keert de stilte weer en blijft de luisteraar verbluft achter. Even bijkomen

Het vorige album 'Idolum' voelde op een of andere manier geforceerd. De bekende ingredinten waren aanwezig maar het was het net niet helemaal. Dit keer valt alles op zijn plaats, met als resultaat het beste album dat Ufomammut ooit heeft gemaakt. Er zijn daadwerkelijk grenzen verlegd met dit album en ik vraag me af hoe ze 'Eve' ooit willen gaan evenaren, laat staan overtreffen. Misschien moeten ze nu stoppen, op hun hoogtepunt? Bij nader inzien: nee niet doen. Gewoon doorgaan en zulke geweldige platen blijven maken!

<< vorige volgende >>