Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Nosdrama  - Äes

Nosdrama - Äes

Label : Eigen beheer | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Nosdrama is een zelfbedruipende groep uit Tampere, Finland. In 2003 staken multi-instrumentalist Ari Niemi en drummer Juhani Mäenpää (zou dat familie zijn van Jari - Wintersun? Dit viel nergens na te trekken) de koppen bij elkaar en in 2006 brachten zij een eerste album 'Cold Trails, Long Roots' uit. Later volgde 'Burning Black' (2008). Het is melancholische melodieuze metal waar allerhande invloeden in terug te vinden zijn.

'Äes' wordt als derde album wederom in eigen beheer uitgebracht. Het is een conceptalbum over de 'Cudgel War', een burgeroorlog in Finland die begon op 25 november 1596 en bijna drieduizend levens eiste. Muzikaal zit het allemaal goed in elkaar, in het tweede nummer 'Saint Katherine's Day' hoor ik wat Opeth-achtige riffs en men heeft ook goed naar Anathema geluisterd. De zwakke schakel van Nosdrama is echter de zang en dat wordt al van in het eerste nummer duidelijk. Ari mag dan bekwaam zijn als gitarist en op toetsen, zijn cleane zang is in sommige songs echt voor heel wat verbetering vatbaar. Na een aantal luisterbeurten wen je er wel wat aan en krijgt dit album toch geen erg lage score omdat er instrumentaal heel wat te genieten valt.

De meeste nummers zijn mediumtempo en vrij episch, met goede, vette riffs en erg mooie vloeiende gitaarsolo's met veel gevoel gespeeld. Zoals ik al zei zijn de invloeden velerlei: 'Saint Katherine's Day' vertoont een progressieve opbouw, 'Fleming Dogs' is een snel rockend nummer, 'Silence Of The Bells' charmeert door draaiende, oosterse gitaarklanken en het deels oppervlakkig gezongen 'White Dressed' knipoogt zelfs naar thrash en punk. De drie korte stukjes (waaronder één met stom kermisorgel) hebben weinig betekenis en het laatste nummer waarin een kind erg vals in het Fins staat te kwijlen, zet ik gewoon af. Anderzijds zijn vooral 'The Lullaby' (acht minuten) en het beschouwende 'Purgatory Eyes' zeer mooi. Het eerste dompelt ons eerst in een Joy Division duisternis met ruimtelijke gitaarklanken en na een harder stuk horen we een erg mooie (akoestische) gitaarsolo in de reprise van het kalmer stuk. 'Purgatory Eyes' klinkt als het besluit van het verhaal en is simfonisch verrijkt, enigszins als ballad te beschouwen, maar wederom een mooie gitaarsolo. Besluit: er zijn wat punten om te hekelen aan 'Äes', maar voor fans van melancholieke, epische muziek die kunnen leven met de zang is dit wel aangename muziek die je na enkele luisterbeurten gaat waarderen.

<< vorige volgende >>