Raven - Walk Through Fire

Raven - Walk Through Fire

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Elk zichzelf respecterend heavy metalgek zal bij het horen van de naam Raven meteen een glimlach op zijn smoel tevoorschijn toveren. De band werd geboren in 1975, stond aan de wieg van de NWOBHM en liet in de eerst helft van tachtiger jaren al met 'Rock Until You Drop', 'Wiped Out' en 'All For One' drie klassiekers op de mensheid los en creerde het geluid die vele speed en thrash metalbands benvloedde.

De heerlijk maniakaal hoge zang van John Gallagher het stoere, stevige, ijzerscherpe gitaarspel en -geluid van diens broer Mark waren het kenmerkende van deze band en dat veranderde door de jaren heen maar nauwelijks. 35 jaar later en tien jaar na het verschijnen van de laatste elpee 'One For All', slaat de Britse trio terug met hun twaalfde studioalbum 'Walk Through Fire'.

Op deze plaat gaat Raven aan de ene kant behoorlijk traditioneel te werk en de plaat maakt meteen indruk met het snelle 'Against The Grain'. John's kenmerkende zang is genoeg voor een potj kippenvel en hoewel de tijd enigszins zijn sporen heeft achter gelaten op zijn zang, klinkt hij nog altijd herkenbaar en krachtig. Het is dan ook onmogelijk om tijdens deze track stil te blijven zitten. Aan de andere kant begin ik vanaf de daaropvolgende songs toch enigszins een dubbel gevoel te krijgen. Aan de ene kant klinkt men nog steeds als Raven, maar toch ook weer niet. In principe bevatten bijna alle nummers het rockerrige sound die Raven al decennia lang laat horen, maar luisterend naar songs zoals de AC/DC-achtige 'Long Day's Journey', 'Running Around In Circles', 'Hard Road' of het titelnummer krijg ik het gevoel dat men wat de commercile kant is opgegaan. Dat bedoel ik echter niet negatief, maar toch is dit ook niet echt de Raven die mij bijvoorbeeld met 'All For One' bij de strot greep. In een track zoals 'Trainwreck' moet ik bij vlagen zelfs denken aan het stevigere werk van The Cult. Een van de meest verassende tracks is echter de trage, zware en groovende 'Bulldozer', die me qua aanpak aan latere Pantera doet denken!

Nou moet je niet gaan denken dat 'Walk Through Fire' een slecht album is of iets dergelijks, want het tegendeel is waar. Hoewel niet alle nummers even overtuigend zijn, rockt het album over het algemeen lekker voort en spelvreugde druipt zowat van de plaat af. Maakt het dan wat uit dat men iets melodieuzer en minder geflipt klinkt als dertig jaar geleden? Wat mij betreft niet, want 'Walk Through Fire' is gewoon een (h)eerlijk stevige rock album en zal jaren tachtig-adepten zoals ondergetekende zeker aanspreken.

<< vorige volgende >>