Cathedral - The Guessing Game

Cathedral - The Guessing Game

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Cathedral is de meest consequente vertegenwoordiger van het vintage sound patrimonium. Hun haast psychedelische verkenning van de grenzen van doom, stoner en hard rock heeft een onuitwisbare stempel gedrukt op de hedendaagse scne. Ik was hen een poosje uit het oog verloren, want na het uitbrengen van 'The Garden Of Unearthly Delights' in 2005 heerste er een serene stilte rond de avontuurlijke bende van zanger Lee Dorrian en gitarist Garry Jennings. Die stilte is eind maart verbroken door het veelomvattende dubbelalbum 'The Guessing Game'.

Als een rode draad loopt een bepaald thema doorheen de teksten: in elke song belicht Dorrian een ander aspect over waar het allemaal om draait in dit leven. Het is dus niet verwonderlijk dat men eindigde met een hoeveelheid materiaal die uitgesmeerd is over twee schijfjes. Laten we maar snel beginnen met onze muzikale reis. Het instrumentale 'Immaculate Misconception' zet ons op de drempel van het bestaan met een zompig orgel, een jaren zeventig sfeertje en enige proggy klanken. Maar de loodzware riffs - als handelsmerk van Cathedral - mogen ook niet ontbreken natuurlijk. Zij weerklinken in 'Funeral Of Dreams' dat meteen de onbegrensde natuur van Cathedral's muziek illustreert door een Zappaiaans gesproken stuk en een vocale bijdrage van Alison O'Donnell van Mellow Candle (jaren zeventig - Ierse folk band). Een uitwaaierende gitaarsolo en mellotron klanken gaan hand in hand en de samenzang klinkt ook authentiek. En van de uitdagingen voor de band op dit album is het veelvuldige gebruik van mellotron - ht instrument bij uitstek om je naar de jaren zeventig van vorige eeuw te doen zweven - en ook een sitar kwam eraan te pas. Het door wah wah gitaar en logge riffs beheerste 'Painting In The Dark' brengt ons naar wat voor mij het hoogtepunt van dit eerste schijfje is: het beklijvende en licht vervormd gezongen 'Death Of An Anarchist'. Het begin klinkt bijna lieflijk, maar de overgang met drums en zware riffs is erg knap en stuwend. De korte instrumentale titelsong is de voorbode van twee lange songs, waarin psychedelische en soms vreemde capriolen centraal staan en een progressieve, open instelling van de luisteraar vereist is.

De tweede schijf begint eveneens met een instrumentaal nummer van twee minuten. Logge trage doom riffs worden aangezet met bijna akelige gitaarsolo's. Het uptempo 'The Casket Chasers' is een toegankelijke track waarin Lee zijn schreeuwerige vocalen ook laat dalen tot lagere regionen. 'La Noche Del Buque Maldito (Aka Ghost Ship Of The Blind Death)' klinkt exotisch en horrorachtig tegelijk. Trage basklanken vormen het begin, maar wanneer drums invallen kent het ook swingende passages en zeer progressieve tendensen. Ik hoor sterke gitaarlijnen van bands uit de jaren zestig, ik hoor Focus, ik hoor kraut rock en bovenal wordt de zang sterk vervormd soms. 'The Running Man' is stotend en geheimzinnig verhalend gezongen, verkondigd zou ik bijna zeggen. Mellotron en orgel leggen aardige accenten. Het is een song van bijna negen minuten waarin men aardig doorboomt op een zelfde thema en deze experimenteerdrift eindigt in een behoorlijke (gewilde) chaos. De mannen hebben ook altijd van die fijne Engelse humor in hun albums. Neem nu de dierengeluiden aan het begin van 'Requiem For The Voiceless'. Dit is het eerste doom metal nummer waar men opkomt voor de dierenrechten. Dit draagt mijn sympathie weg! Het is een typisch Cathedral nummer met een zwaar Black Sabbathical karakter. Zinderend en mediumtempo. Cathedral bestaat nu twintig jaar en dat wordt gevierd in het rockende, vlotte 'Journey Into Jade' waar we in de teksten een overzicht krijgen van de carrire van de Engelse band. Er is nog een verborgen 'track' op het einde. Cathedral werkte op vertrouwd terrein: dit werd allemaal opgenomen in de Chapel Studios met producer Warren Riker en de hoes (een waar uitklapbaar kunstwerk) is gemaakt door huistekenaar Dave Patchett. Het is zeker geen gemakkelijk album, maar vijfentachtig minuten in het Cathedral universum vertoeven laat niemand onberoerd achter

<< vorige volgende >>