Tarot - Gravity of Light

Tarot - Gravity of Light

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Vera : Naast het succesvolle Nightwish is Marco Hietala altijd actief gebleven in Tarot, de band die hij samen met zijn broer Zachary oprichtte, lang voor er sprake was van gotisch succes met Nightwish. Natuurlijk kan er slechts tijd besteedt worden aan Tarot wanneer Nightwish even een kalmere periode heeft. Tarot is er dan toch in geslaagd om tussen alle bedrijven door de opvolger van het in 2007 verschenen 'Crows Fly Black' te maken. Het recept is hetzelfde gebleven: pure heavy metal waar de toetsen ook een plaatsje hebben voor een atmosferische ondersteuning.

In Tarot zingt Marco terwijl hij ook de bas hanteert. Zijn broer Zachary laat van zich horen in vele knappe gitaarsolo's. Een eerste (digitale) single 'I Walk Forever' ging de release van dit album vooraf. In Finland staat 'Gravity Of Light' al op nummer twee in de albumlijsten. In de rest van Europa is de releasedatum pas op 23 april. Ik moet eerlijk bekennen dat ik een beetje teleurgesteld ben. 'Crows Fly Black' maakte een sterkere indruk op me. Het begint allemaal prima met 'Satan Is Dead' en 'Hell Knows' waar hel en satan op een stevige manier gehekeld worden. Dynamische riffs, warme orgelklanken en op tijd en stond een kalmer stukje om de robuuste heavy metal beter te doen uitkomen. 'Rise!' vind ik al wat minder: veel samenzang en een te hoog Motley Cre gevoel. Bij het vorige album moest ik meermaals aan Judas Priest denken, nu is de invloed van een band als Blue Oyster Cult groter. Daar is niets mis mee, maar na het stompende 'The Pilot Of All Dreams' komen er een aantal nummers waar de zanglijnen te veel herhaald worden (zelfs al begint 'Magic And Technology' erg sterk). Gelukkig bevalt 'Caught In The Deadlights' me al terug een stuk beter. Het is lager gezongen (met hogere echo) en ook de solo is weer knap. De single 'I Walk Forever' is n van de sterkste nummers. De hogere theatrale zang en de uitval met het koor is bepaald aanstekelijk. Na het rockende 'Sleep In The Dark' is er nog een mooie afsluiter. Het zeven minuten lange 'Gone' begint met prachtige akoestische gitaren en strijkers. De zang is erg emotioneel en deze semi-ballade wint enkele keren aan kracht om op een stuwende, instrumentale manier te eindigen. Niet alle nummers zijn dus even sterk, al levert Tarot nooit een ondermaatse plaat af.

<< vorige volgende >>