Karma To Burn - Appalachian Incantation

Karma To Burn - Appalachian Incantation

Label : Napalm Records | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Waarom zou je songtitels verzinnen als je een instrumentale band bent? Sommige bands zonder zanger putten zich uit in de meest bloemrijke songtitels (bijvoorbeeld Red Sparrowes die het volgende bedacht als titel voor een nummer zonder tekst: "We stood transfixed in blank devotion as our leader spoke to us, looking down on our mute face with a great , raging and unseeing eye), terwijl anderen, zoals Karma to Burn, niet doen aan zulke flauwekul. Zij laten de muziek spreken en geven hun songs titels als '41', '45' en '24'. Zo kan het dus ook. Recht voor zijn raap en eigenzinnig. Hoezo conventies? Weg ermee.

Na een afwezigheid van bijna acht jaar is Karma To Burn helemaal terug. Na drugsmisbruik en hieropvolgende ruzies is de strijdbijl begraven en zijn de heren Mullins, Mecam en Oswald terug alsof ze nooit zijn weggeweest. Na een succesvolle renietoer en een hier op volgende supporttoer met Monster Magnet was het tijd voor een nieuwe plaat. Met Scott Reeder, in een grijs verleden bassist bij Kyuss, achter de knoppen is 'Appalachian Incantation' gemaakt. Als teken dat niet alles hetzelfde is als ten tijde van 'Wild Wonderful Purgatory' en 'Almost Heathen' zijn er op 'Appalachian Incantation' zowaar twee nummers met vocalen te ontwaren. Daniel Davies van Year Long Disaster werd bereid gevonden om een eind te maken aan het Karma to Burn adagium "Now not having a singer, that's what's called being a man.

Goed, hoe is die nieuwe plaat van Karma To Burn dan? Afgezien van de nummers met de gastvocalist precies wat we verwachten: stevig, met pakkende grooves en boordevol riffs. Het is ook het minste dat je verwacht als er geen zanger is om de aandacht op zich te vestigen. De toegevoegde waarde van Daniel Davies in 'Waiting On The Western World' en 'Two Times' is wat mij betreft beperkt. Karma To Burn is op zijn best als ze uitgebreid loos kunnen gaan, zoals bijvoorbeeld op '45' - in mijn ogen het prijsnummer van deze plaat. De mannen mogen dan acht jaar ouder zijn, vermoeid klinken ze nog geenszins. De nieuwe Karma To Burn klinkt energiek en doet verlangen naar het echte werk: Karma To Burn live aanschouwen. Een waar meesterwerk is het niet, maar wat kan het schelen. Het rockt en het scheurt en wat wil een mens nog meer?

<< vorige volgende >>