The Dillinger Escape Plan - Option Paralysis

The Dillinger Escape Plan - Option Paralysis

Label : Season Of Mist | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Richard G. : Het verschil tussen debuut 'Calculating Infinity' en 'Miss Machine' was gigantisch. De overgang tussen laatstgenoemde en opvolger 'Ire Works' was nog steeds erg groot, maar klonk al logischer. En de stilistische stap naar het nieuwe, vierde album 'Option Paralysis' is wederom een stukje kleiner geworden. Als u hier nu echter uit concludeert dat mathcore grondleggers Dillinger Escape Plan voor de gemakkelijke optie hebben gekozen, dan heeft u het goed mis.

Als een inktvlek heeft de creativiteit van de band zich verspreid in alle richtingen tegelijk. 'Option Paralysis' is niet alleen de meest extreme en experimentele plaat van de band, het is vreemd genoeg ook de meest toegankelijke. We vinden klassieke priegelige mathcore explosies terug in nummers als 'Endless Endings', 'Good Neighbour' of 'I Wouldn't If You Didn't'. Stuk voor stuk nummers die regelrecht doen denken aan de tijden van 'Calculating Infinity' en stuk voor stuk nummers waarin men ondertussen nog steeds lustig flirt met jazz, electronica en industrial invloeden.

Aan de andere kant horen we in een midtempo nummer als 'Gold Teeth On A Bum' zeer recht-toe recht-aan rock refreinen. Dat daaromheen ongemakkelijke free jazz ritmes en gefrustreerde vocalen zitten spreekt uiteraard voor zich. Het meest verrassende nummer is zonder enige twijfel 'Widower'. De basis wordt gewoon goverdomme gevormd door een klassieke pianoballad (een samenwerking met Mike Garson, in het verleden sessiepianist voor onder andere Smashing Pumpkins, David Bowie en Nine Inch Nails) en de manier waarop men opbouwt naar een korte climax met de kenmerkende chaotische gekte is simpelweg briljant. Het nummer bevat ook de cleanste, meest melodieuze zang ooit van vocalist Greg Puciato. Het feit dat de beste man op deze plaat zichzelf op qua vocale veelzijdigheid wederom overtreft mag overigens zeker niet onvermeld blijven. Ook de jonge, nieuwe drummer Bill Rymer (die volgens bandbrein Ben Weinman dit album meer stokslagen mee heeft gegeven dan alle voorgaande albums bij elkaar opgeteld) bewijst een aanwinst te zijn.

'Option Paralysis' is zo'n typisch album geworden dat bij iedere luisterbeurt meer en meer sonische details en auditieve geheimen prijsgeeft (wie zingt er bijvoorbeeld mee op afsluiter 'Parasitic Twins'? Hoor ik daar nu echt een megafoon?). Een groeibriljant eerste klas dus die gewoon nooit gaat vervelen. Evolutie is een voortdurend proces en de muzikaliteit van Dillinger is daar simpelweg een schoolvoorbeeld van.

<< vorige volgende >>