Poisonblack  - Of Rust And Bones

Poisonblack - Of Rust And Bones

Label : Century Media | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Ex-Sentenced voorman Ville Laihiala kon zich na de "begrafenis van Sentenced ten volle wijden aan Poisonblack en deze band is dan ook naar elkaar toe gegroeid in de laatste jaren. Het vorige album 'A Dead Heavy Day' (2008) werd gevolgd door een succesrijke Europese tournee met Dark Tranquillity en Fear My Thoughts. Daarna verzamelde Ville wederom een aantal ideen voor nieuwe songs. Donkere romantiek viert hoogtij op 'Of Rust And Bones', een album dat zo spontaan mogelijk werd opgenomen in de NEOstudio met Hiili Hiilesmaa (HIM, Sentenced, Amorphis, Lordi) als producer. Men wou, nog meer dan op vorig werk, de live atmosfeer van de band op plaat behouden.

Poisonblack staat altijd garant voor aanstekelijke gothic metal nummers met het doorleefde stemgeluid van Ville, maar diezelfde man is weer groots in de weer op zijn gitaar. Je hoort heel duidelijk dat hij geniet van de vele, soms gevoelige, soms spetterende solo's. Er is echter ook een evolutie merkbaar. Langere, bluesy nummers hebben hun weg gevonden naar dit laatste werkstuk. Het feit dat maar liefst drie songs een aanzienlijke lengte van acht minuten hebben zegt toch genoeg over de capaciteiten van de band, want juist deze songs voegen een extra toe aan alles wat we gewend zijn van Poisonblack.

'Of Rust And Bones' biedt daarom vertrouwde songs zoals de opener 'My Sun Shines Black' (vlotte gothic metal, erg gitaargericht, rasperige vocalen, een kalm stuk waar men even gas terugneemt en een knappe gitaarsolo). Hier daagt het echter al dat Poisonblack zich niet in een kastje laat stoppen, maar dat muziek steeds een reflectie is van de desbetreffende periode. Vluggere rocknummers met spetterend gitaarwerk zijn zeker aanwezig in de vorm van 'Leech', het catchy en van simpele AC/DC riffs doordrongen 'Buried Alive ' of het snelle 'Casket Case'. Veel belangrijker - althans naar mijn gevoel - is dat de band zijn laars lapt aan de huidige ADHD tendensen en lekker loos gaat in bluesy songs. Neem nu 'Invisible'. Een lang en traag nummer waar melancholie ten top stijgt, verrijkt met verrukkelijk gitaarspel van onze frontman. Even later is 'Down The Drain' aan de beurt, evenzo een kanjer van acht minuten waar de melodie me aanvankelijk doet denken aan 'The Sensitive Kind' (o.a. bekend van Santana), maar spoedig krijgt dit nummer toch een eigen identiteit. Hammond orgel duikt op en met slepende riffs en prachtig gitaarwerk is dit een gedurfde maar geslaagde zet in deze moderne tijden. In ' Alone' weet Poisonblack alweer de juiste snaar te raken. Slepende solo's, laag en ingetogen gezongen richt dit nummer zich tot eerlijke gevoelens die in je opwellen, in tegenstelling tot wat deze hyperkinetische maatschappij predikt. 'The Last Song' graaft diep in pure wanhoop. Is dit een teken aan de wand of imago? Warme orgelklanken komen net als in 'Down The Drain' ons hart verwarmen, maar er is een kille handgreep merkbaar. Dit is een wereldnummer! Er zit veel pijn in dit album. Daar waren we al lang vertrouwd mee bij Ville en ook bij diens vorige band Sentenced. Ik hoop maar dat Ville vlug hersteld van zijn winterdepressie, ook al schenkt hij ons hierdoor prachtige muziek zoals op 'Of Rust And Bones'.

<< vorige volgende >>