Church Of Misery - Live At Roadburn 2009

Church Of Misery - Live At Roadburn 2009

Label : Roadburn Records | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Martin : Na de bijdragen aan het live verslag van Roadburn vorig jaar van collega's Erik en Evil Dr. Smith te hebben gelezen, was het wel duidelijk dat ik behoorlijk wat had gemist door de mis van de Church Of Misery niet bij te wonen. Het daarom dan ook erg handig dat dit optreden in zijn geheel is opgenomen en nu wordt uitgebracht. En laten we eerlijk zijn: mijn collega's hadden gelijk.

'Live At Roadburn 2009' brengt verslag uit van de gehele, zestig minuten durende, set van deze Japanse doomsters. Gedurende deze periode slaagt men erin om een achttal kolossale songs op het publiek los te laten, maar gegeven de wazige aard van deze muziek zou het geen verrassing mogen zijn dat deze nummers min of meer worden samengevoegd tot een non-stop slugdefeestje. Men heeft zich zwaar laten inspireren door Black Sabbath's grootse riffs en weet dit nog op te leuken met zware psychedelica, met dank aan analoge synthesizers en een waarlijk monsterlijk, fuzz-gedreven basgeluid. Church Of Misery weet het publiek dan ook te verzuipen in een dikke soep van seventies geluid. Grappig genoeg passen de teerputvocalen van Yoshiaki Negishi, die alleen over seriemoordenaars zingt, hier op een paradoxale manier uitstekend bij.

Het grootste probleem van het opnemen van optredens zoals deze is dat het haast onmogelijk is om ze ten volle vast te leggen. Als je er niet geweest bent, was je er gewoon niet. Toch komt 'Live At Roadburn 2009' een heel eind met het recreren van de sfeer, wat niet in de laatste plaats te danken is aan de vette, volle, maar heldere sound. Alleen de drums klinken aan de droge kant. Hoewel ik zeker het gelijk van mijn collega's inzie en had gewild dat ik bij dit concert was geweest, heeft de sound van Church Of Misery echter ook wat nadelen. De heren slagen er verbazingwekkend goed in om de sferen van de zeventiger jaren te hervangen met hun genarcotiseerde jams, maar er is werkelijk niets in hun sound dat ook maar enigszins verraad dat we het hier hebben over een era die al meerdere decennia vervlogen is. Enige onderkenning van het hedendaagse, of in elk geval enige mate aan eigen gezicht, zou welkom zijn geweest. In plaats daarvan bindt men elke noot in het dogma van retro, wat nog het meest blijkt uit de prachtige, maar erg bekend klinkende solo's. Anderzijds is een nummer als 'Shotgun Boogie' gewoon volmaakt zoals het is.

Fans van deze band mogen zonder na te denken toehappen. Stonerfanaten mogen op zijn minst eens luisteren naar deze prima liveplaat; grote kans dat het kan bekoren. 'Live At Roadburn 2009' is, zoals gebruikelijk, een prima release. Het enige wat jammer is, is dat de mastering ietwat slordig is gedaan: het album begint met een lichte tik en eindigt met bijna een minuut volledige stilte.

<< vorige volgende >>