Catamenia  - Cavalcade

Catamenia - Cavalcade

Label : Massacre | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : We varen opnieuw de Finse wateren binnen en maken kennis met 'Cavalcade', het tiende studioalbum van Catamenia. Deze erg actieve band (tien albums in twaalf jaar tijd) heeft al heel wat bezettingen overleefd, maar gitarist Riku Hopeakoski is er nog bij sinds het begin. We bevinden ons hier in het vaarwater van bands zoals Eternal Tears Of Sorrow, Kalmah en Dawn Of Relic. Vroeger speelde Catamenia melodieuze black metal met toetsen, maar daar zijn ze verder en verder van afgeweken. Op 'Cavalcade' horen we nog wel wat schreeuwerige blackish vocalen van Ari Nissilä, maar algemeen beschouwd is dit een zachter album met vele cleane vocalen van Kari Vähäkuopos. Catamenia is nu het meest vergelijkbaar met Amorphis. Men heeft de songs 'The Last Day Before…' en 'Fallen' van vorig album 'VIII - The Time Unchained' als blauwdruk genomen voor een verdere muzikale evolutie.

Ik vond dat vorige album trouwens geen hoogvlieger. Er was weinig mis mee, maar de nummers spraken me weinig aan. Ook live tijdens de Heidenfest tour vond ik Catamenia maar een middelmatige opener van de shows. 'Cavalcade' echter, bevalt me een stuk beter. De composities - rond een concept dat me niet geheel duidelijk wordt - zijn veel afwisselender en blijven ditmaal wel hangen. Sinds het vorige album doet men het zonder keyboards en de zanger moest ook vertrekken wegens stemproblemen. Mogelijk had de band een tijdje nodig om daar aan te wennen en opnieuw met beter materiaal op de proppen te komen en dat is nu gebeurd; maar zoals ik al zei: black metal fans zal dit niet echt meer bevallen, eerder liefhebbers van stevige, melancholieke songs.

Deze oorspronkelijke gothic tendens (waar de Finnen al heel lang goed in zijn, denk aan Sentenced en Amorphis) openbaart zich al in het eerste nummer 'Blood Trails' en gastvocalist Ville Laihiala van Poisonblack vermeerdert dit gevoel. 'Cavalcade' is vrij slepend en stuwend met veel cleane zang, maar ook lage growls en samenzang. Die samenzang wordt op dit album veel meer gebruikt en dat wordt op een voortreffelijke manier gedaan. Maar niet getreurd, er zijn ook een aantal snelle nummers waarin we de black metal roots nog merken. Dat geldt voor 'The Path That Lies Behind Me', 'Quantity Of Sadness' en 'A Callous Mind', maar ook in deze songs merken we breaks naar kalmere stukken. Steeds weer denk ik aan Amorphis. 'Post Mortem' is vlotte gothic metal met grunts. Samenzang van gekrijs en heldere zang in het refrein. Maar Catamenia brengt ook met glans het mooie, trage 'The Vulture's Feast' (met doomachtige gitaarklanken) en het slepende 'Silence'. Traditiegetrouw is er ook weer een cover. 'Angry Again' van Megadeth is een sterk nummer dat goed wordt uitgevoerd. Wanneer je het digipack aanschaft krijg je er nog een cover bij: men eert Sentenced in de vorm van 'Farewell'. Catamenia is op de goede weg en toont evolutie in de muziek die ze maken.

<< vorige volgende >>