Borknagar  - Universal

Borknagar - Universal

Label : Indie Recordings | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Vera : Borknagar heeft van in den beginne (1994) gestreefd naar een authentiek geluid: black metal roots verrijken met genrevreemde (zachtere) elementen die de modale muziekliefhebber als "progressief ervaart. Meesterbrein Oystein G. Brun wist telkens een verzameling eminenties der Noorse metalwereld rond zich te verzamelen om met uitdagende albums op de proppen te komen. Dat is niet anders met het achtste studioalbum 'Universal'. Vintersorg (Vintersorg, Cronian) en Lazare (Solefald) zijn nu al een hele poos de vaste medewerkers; maar dit album betekent ook de terugkeer van Jens F. Ryland (gitaar) en bassist Jan Erik Tiwaz (alias Tyr, sessielid Emperor, Satyricon). Opzienbarender is het vertrek van drummer Asgeir Mickelson. Hij werd vervangen door David Kincade (Malevolent Creation). Tot zover de makers van deze essentile schijf. Er is nog een verrassing maar die hou ik tot op het einde.

Het was in 2006 al aangekondigd: het akoestische album 'Origin' was de afsluiting van een periode. Van dan af ging de band herbronnen, het moest voelen als een nieuw begin. Borknagar heeft nu ook Indie Recordings vervoegd, het label met de vinger aan de pols wat de Noorse innovatieve incrowd betreft. 'Universal' is terug een regulier Borknagar album waar heftige passages worden gesublimeerd door introverte en zweverige passages. En wat voor n! 'Havoc' en 'Reason' beginnen met akoestische gitaar, dan volgt een vloeiende overgang naar black metal, waarna er met de typische cleane zang van Vintersorg weer een rustiger stuk volgt. In dit alles zijn warme orgelklanken (Hammond?) prominent aanwezig. Ik zou zelfs zeggen dat Lazare's toetsen de lijm tussen de muzikale hutsepot vormt. Zonder afbreuk te doen aan de mooie gitaarsolo's of slepende riffs. Het derde nummer 'The Stir Of Reasons' is het meest proggy. Maar prachtig! Dit is hoe Genesis met Peter Gabriel nu geweest zou zijn als ze hun ziel niet aan de commercie verkocht hadden. Meeslepende melodien. Wanneer men bijvoorbeeld de titel van 'Thousand Years To Come' zingt, is dit erg aanstekelijk. Dit topnummer meandert tussen black en prog - geleid door de zang - en heeft onderwaterklanken die me aan 'No Quarter' (Led Zeppelin) herinneren en fretloze bas. Kippenvel bij de kalme gitaarnoten in 'Abrasion Tide'. Let op het mooie piano intro van 'Fleshflower', een compositie die men door de samenzang een folk hymne zou kunnen noemen. Maar dan is er nog 'Worldwide': het eerste nummer dat bij mij bleef hangen (ja, een Borknagar album moet je bestuderen eer je de vruchten plukt!). Beklijvende zanglijnen en weer dat verwarmende orgel (erg welkom in deze koude dagen) ertussendoor. Veel cleane zang, maar ook een deftige ruwe uitval. En dan is het nu tijd voor de verrassing: het laatste nummer 'My Domain' wordt gezongen door I.C.S. Vortex, de man die voor Vintersorg de vocalen verzorgde (en ook bekend van Dimmu Borgir). Dit prachtige nummer begint met losjes aangeslagen gitaarakkoorden en heeft buiten de typische Vortex zang ook een heus pianorecital. Slepend en melodieus. Alleen cleane zang in deze afsluiter.

'Universal' is hier gegroeid tot album van de maand, net zoals 'After' van Ihsahn dat vorige maand met me deed. Het is een meesterwerk dat best toegankelijk wordt (ondanks enorme veelgelaagdheid) wanneer je er de tijd voor neemt, maar dat is altijd een vereiste geweest, bij elk Borknagar album. De nieuwe start heeft de band tot grote prestaties genspireerd. En niet vergeten: toen er nog geen Opeth was, was er al wel Borknagar.

<< vorige volgende >>