Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Sarah Jezebel Diva - A Sign Of Sublime

Sarah Jezebel Diva - A Sign Of Sublime

Label : Rising Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Sarah Jezebel Deva vergaarde vooral bekendheid als imposante achtergrondzangeres (sopraan) bij Cradle Of Filth en Therion. Ook vandaag de dag heeft zij nog een druk toerleven met die eerste band. In 2006 lanceerde zij ook de band Angtoria, in datzelfde jaar kwam het album 'God Has A Plan For Us All' uit. Sindsdien heb ik nog weinig vernomen over haar persoonlijke muzikale verrichtingen, maar Gods wil heeft nu blijkbaar geleid tot een eerste soloalbum.

Dat "solo” is relatief en ook Sarah zelf meldt meteen dat ze maar deels verantwoordelijk is voor wat je hoort op 'A Sign Of Sublime'. Zij ging namelijk allereerst op zoek naar een medeschrijver van de liedjes. Dat werd Ken Newman uit Ohio. Hij is ook te horen als gitarist op dit album. Sarah ging zes maanden naar Australië voor het eerste deel van de opnamen en vervolledigde het album in Engeland waar zij nog steeds woont. Ze kreeg hulp van Dave Pybus en Martin Powell, beiden bekend van Cradle Of Filth. Deze vriendschap is ontstaan in de jaren negentig toen beide muzikanten nog deel uitmaakten van Anathema, dat herinner ik me nog goed. Op dit album speelt Dave bas en Martin toetsen. Tenslotte strikte Sarah Max Blumos (ex-Trigger The Bloodshed) als drummer.

'A Sign Of Sublime' is een album dat diverse stijlen vertoont, maar algemeen toch het meest een gothic metal publiek zal aanspreken. We hebben immers de heerlijke heavy riffs en gitaarsolo's, de brede toetsenpartijen en simfonische arrangementen en daar bovenop de mooie, alle-stijlen-aankunnende stem van Sarah. De nadruk ligt niet op hoge sopraanzang, in de meeste songs zingt ze lager. De intro 'Genesis' is geheimzinnig door gefluister tegen brede toetsenlagen. Het titelnummer en 'She Stands Like Stone' zijn stevig en goed. De zangpartijen zijn langgerekt en vrij laag. Dan gooit men het roer om met het heel filmische, musicalachtige 'The Devils Opera'. In overeenstemming met de titel wordt hier operazang aangewend. Jarenlang samenwerken met Cradle Of Filth heeft een griezelig nummer als 'They Called Her Lady Tyranny' tot gevolg. De muziek is tof, maar de zang boeit me weinig en hetzelfde geldt voor 'The Road To Nowhere': stuwende metal, maar veel te laid back gezongen. 'Your Woeful Chair' is terug beter dankzij een melancholisch timbre en snelle gitaarsolo. Dit neigt wel meer naar pop en dat kunnen we zeker zeggen van de uiterst toegankelijke afsluiter 'Daddy's Not Coming Home'. Dit laatste is echter wel een aanstekelijk popliedje waarbij hitparadesucces niet uitgesloten is. Zoals je ziet put Sarah uit vele stijlen. Haar stem blijft superieur, maar het materiaal is niet altijd even sterk. Liefhebbers van vrij bombastische gothic metal met een knipoog naar pop zal dit wel bevallen.

<< vorige volgende >>