Finntroll - Nifelvind

Finntroll - Nifelvind

Label : Century Media | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Vera : Toen folk/pagan metal nog lang niet zo gebruikelijk en/of populair was als nu, was Finntroll al bezig met het ontwikkelen van een innovatief geluid. Hun eerste album dateert immers uit 1999 en weldra zag de term humppa metal het licht. Het samensmelten van polkaritmes, folk instrumenten en ruwe black metal werd op elk album professioneler toegepast en zo ging het de olijke Finnen - weliswaar na het verwerken van een aantal tragedies - na het uitbrengen van 'Nattfödd' aardig voor de wind. Er werd enorm veel getoerd en ook na het in 2007 uitgebrachte 'Ur Jordens Djup' - het studiodebuut voor zanger Vreth - was de band te vinden als hoofdact op talrijke tournees. Want ja, die status hebben ze intussen wel bereikt. En terecht!

Tussen alle pagan en heidentours in vonden de zeven ruige barden - nu uitgebreid met toetsenist Virta als permanent lid - nog tijd en inspiratie om hun nieuwe meesterwerk te creëren. En 'Nifelvind' is heus geen herhalingsoefening van 'Ur Jordens Djup'. Greep dat album eerder terug naar de ruwheid van in den beginne, dan is 'Nifelvind' enigszins te vergelijken met de stijl op 'Nattfödd'. Dit betekent dat er terug meer folk elementen opduiken tussen de heftige aan black metal verwante muziek. Ook nieuwe instrumenten werden toegevoegd: nog meer banjo, gastmuzikant Olli Vänskä (Turisas) op viool en meer etnische percussie. Dat horen we al in het zeer oerwoudachtige intro 'Blodmarsch'. Maar vanaf 'Solsagan' is het rijk aan onstuimige, wilde metalen klanken met melodieuze folk melodieën. Finntroll's muziek was altijd al veelgelaagd, maar nu meer dan ooit. Het opnameproces duurde langer omdat het opnemen van de weelderige arrangementen een werkje was waar veel tijd in kroop. Door meer de nadruk te leggen op het filmische aspect, is het ook logisch dat Trollhorn nu producer speelde (op vorig album was dit Tundra).

De vele achtergrondzang is ook een kenmerk dat in het oog springt. Let op de diffuse intro en de achtergrondgeluiden tijdens 'Den Frusna Munnen' en de viool in 'Ett Norrskensdad'. Er is veel meer gewerkt met contrasten. Er ligt een wereld van verschil tussen het beenharde 'I Trädens Sang' en het door banjo en heldere, kloeke samenzang beheerste 'Galgasang'. Daartussen vinden we 'Tiden Utan Tid', een donker aanzwellend epos dat we ondanks behoorlijke heftigheid in zekere zin dramatisch kunnen noemen. De orkestratie helpt daaraan mee, ook in 'Mot Skuggornas Värld'. Vrees echter niet dat Finntroll fans de welbekende hupse deunen moeten missen, want deze duiken overal op, maar in 'Under Bergets Rot' en 'Fornfamnad' zijn ze toch het meest prominent aanwezig. Bovendien blijft het geheel toegankelijk en aanstekelijk. Zelfs het langere 'Drap' dat dit album afsluit, ligt goed in het gehoor. Hier is een stukje etnische percussie vrij opvallend. Zanger Vreth voelt zich als een vis in het water tussen al deze woelige muziek, maar gebruikt buiten zijn schreeuwstem, ook veel meer cleane vocalen.

'Nifelvind' is een album dat groeit bij elke luisterbeurt en het wordt alsmaar beter. Finntroll verdient dan ook zijn status als één van de belangrijkste vertegenwoordigers van folk metal, dat is met dit album nog maar eens bewezen. In februari en maart toeren ze door Europa als hoofdact van het Paganfest. Ik kijk er al naar uit!

<< vorige volgende >>