Crematory - Infinity

Crematory - Infinity

Label : Massacre | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Het heeft er niet altijd even rooskleurig uitgezien voor Crematory - n van de Duitse bands die in de jaren negentig furore maakte in het kielzog van Paradise Lost - maar de laatste jaren kunnen we alle twee jaar toch een nieuw album aan onze collectie toevoegen. Bovendien is 'Infinity' n van de betere in de reeks, omdat de band hier de moderne spielerei met toetsen grotendeels achterwege laat. Op het vorige album 'Pray' ging men helemaal terug naar de beginperiode. Dat album was een knaller van jewelste, zelfs erg donker en doomachtig. 'Infinity' stapt terug een beetje af van dat doomsfeertje, de toetsen klinken terug wat moderner, het ritme is wat opgeschroefd, maar gelukkig blijven we bespaard van die dekselse dance-beats.

Het is een hele prestatie hoe Crematory zich door alle trends heen staande heeft weten te houden en daarbij ook nog behoorlijk wat successen boekte. Dit speelde zich voornamelijk in thuisland Duitsland af, maar ook in het buitenland was de gothic metal band lang niet onverdienstelijk. De formule lijkt me duidelijk: toegankelijke nummers schrijven die wel behoorlijk heavy zijn, maar toch ook aanstekelijke structuren bevatten die we in de popcultuur vinden. 'Infinity' klinkt hedendaags, maar eveneens zo organisch als succesalbums als 'Crematory' en 'Awake'.

Het algehele geluid bevalt me meteen vanaf opener 'Infinity'. Ferme riffs en een toegankelijk refrein. De contrasterende zang van brombeer Felix en gitarist Matthias (heldere, cleane zang) wordt in elk nummer uitgespeeld. Toetsen brengen typische intro's aan, maar worden meestal als achtergrond gebruikt. 'Sense Of Time' - met een donker gesproken fragment - doet me wat aan hun eerste hit 'Tears Of Time' denken. Vlotte gothic songs als 'Out Of Mind' en 'A Story About' gaan er altijd wel in. Crematory heeft ook een traditie van covers. Ditmaal kozen ze 'het slepende en traag gezongen 'Black Celebration' van Depeche Mode en dat doen ze goed (al zal ik de bewondering van metal bands voor deze groep nooit helemaal begrijpen). Er zijn ook wel enige Rammstein invloeden te bemerken, meer bepaald in 'Never Look Back', terwijl 'Where Are You Now' een boeiende dynamiek tussen thrash riffs en tragere gedeelten etaleert. Het album is perfect opgebouwd om boeiend te blijven. Met het energieke 'No One Knows' worden we ruw wakker geschud en met het melancholieke 'Broken Halo' kunnen we even wegdromen op een bedje van tokkelende gitaren en violen. En afsluiter 'Auf Der Flucht'? Dit enige Duitstalige nummer moet gewoon op de radio, dan wordt het gegarandeerd een grote hit. De heldere zanglijnen zijn zo aanstekelijk als maar kan zijn. Trouwens, bekeken als geheel is 'Infinity' lichtvoetiger dan 'Pray' en waarschijnlijk ook commerciler. Een album waar ik met plezier naar luister. Volgend jaar viert Crematory het twintigjarig bestaan met de uitgave van een 'Greatest Hits' op cd en dvd.

<< vorige volgende >>