Disarmonia Mundi - The Isolation Game

Disarmonia Mundi - The Isolation Game

Label : Coroner Records | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Nima : Het Italiaanse Disarmonia Mundi kwam in 2002 in het beeld met hun debuut 'Nebularium'. In mijn review van diens heruitgave heb ik de muziek als progressieve death metal omschreven. Vanaf de tweede plaat ging men echter een extremere kant op en concentreerde zich op Zweedse death/thrash, met de typische Gothenburg sound en werd Soilwork vocalist Bjorn Striid ingehuurd om het beeld compleet te maken. De band bracht daarna twee albums uit, 'Fragments Of D-Generation' (2004) en 'Mind Tricks' (2006) die mij beide minder aanspraken dan het debuut. Niet dat deze slecht waren, alleen klonk men nu als de zoveelste band die Zweedse death/thrash speelde en verloor en werd een standaard band.

Vorige maand kwamen de Italianen met hun vierde langspeler 'The Isolation Game'. In principe is dit album een logisch vervolg op beide voorgangers en een logische stap in de band's evolutie. De Zweedse invloeden zijn overduidelijk aanwezig en Striid zingt weer eens mee op een paar nummers. 'The Isolation Game' gaat echter een stap verder in agressie en snelheid en is ongetwijfeld de meest extreme dat de band tot nu toe heeft uitgebracht. Het album beukt namelijk van begin tot eind en echte rustpunten kent de plaat niet. Daarmee wil ik echter niet zeggen dat de muziek niet genoeg afwisseling bevat. Het gros van het album is up-tempo, maar de melodieuze gitaren en de inzet van zowel agressieve, als cleane vocalen en zorgen voor de nodige afwisseling. Muzikaal en geluidstechnisch zit is de plaat bovendien dik in orde en het is duidelijk te horen dat er hier doorgewinterde muzikanten aan het werk zijn.

Helaas weet men mij opnieuw minder te overtuigen dan voorheen. De muziek klinkt in eerste instantie nog moderner, wat mij totaal niet aanspreekt. Bovendien heeft men door de keuze voor agressie nog een stuk eigen identiteit verloren. Het album klinkt bovendien te chaotisch, waardoor het soms erg moeilijk wordt om bij de les te blijven. Ik heb er absoluut geen problemen mee wanneer een album meerdere lagen bevat, die zich pas na vele luisterbeurten kenbaar maken, maar bij 'The Isolation Game' heb ik daar veel moeite mee. Er gebeurt namelijk zo veel in een songs dat je door de bomen de bos niet meer ziet. Dat is verdomd jammer, want de band heeft in het verleden het in zich te hebben om pakkende nummers te schrijven.

Al met al is 'The Isolation Game' een goede, moderne metalplaat geworden en de fans van het oude werk zullen ook hiermee uit de voeten kunnen. Bovendien kan ik me erg goed voorstellen dat men hiermee heel wat nieuwe zieltjes bij de nieuwe generatie metal heads zal winnen. Bij mij gaat deze CD waarschijnlijk een lange tijd de kast in om stof te vergaren.

<< vorige volgende >>