Brown Jenkins - Death Obsession

Brown Jenkins - Death Obsession

Label : Moribund Records | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Martin : Op papier klinkt het vooruitzicht om dit nieuwe album van de eenpersoons black metal band Brown Jenkins te beluisteren aardig veelbelovend. Men kan namelijk stellen dat de sound van deze Amerikaan, een beerput van laag na laag van zeer eigenaardige riffs, tamelijk uniek is. Helaas laat de uitvoering echter te wensen over.

Op het eerste gezicht zou Brown Jenkins een kruisbestuiving tussen Virus en Beherit kunnen zijn, met hier en daar wat drone-invloeden. Meergelaagde, opmerkelijk dissonante riffs wriemelen rondom simplistische, relatief langzame drum beats die soms abrupt van tempo wisselen. Intussen glibbert hier nog een basgitaar doorheen en de gepitchshifte vocalen vormen een zeldzaam punt van herkenning in dit sonische soepje. Aangezien de zeven composities gezamenlijk om en nabij de 65 minuten in beslag nemen is het al bijna overbodig om te zeggen dat riffs vaak tot in den treure herhaald worden, hetgeen bijdraagt aan een onprettige sfeer, precies zoals bedoeld.

Tot zover al het goede, althans voor eenieder die zich wel kan vinden in het niet zo hapklare. Dit alles mag dan wel veelbelovend klinken, maar Brown Jenkins komt niet uit de verf. De grote boosdoener is de gebrekkige songwriting. Met songs die rond de tien minuten klokken mag toch worden aangenomen dat een album heel erg saai wordt als er niet voor voldoende afwisseling tussen de nummers is gezorgd en dat is exact het hele probleem van 'Death Obsession'. Elk nummer is geconstrueerd volgens een vergelijkbaar plan, met een vergelijkbaar tempo, vergelijkbare zanglijnen, vergelijkbare riffs en precies de zelfde tempowisselingen, waardoor de songs volledig uitwisselbaar worden. Soms voelt luisteren naar dit album echt alsof het zelfde nummer urenlang op repeat heeft gestaan.

De scheidslijn tussen repetitief en saai is dun, en Brown Jenkins overschrijdt deze niet lijn alleen, maar gaat er zelfs zo ver overheen dat de band compleet uit beeld verdwijnt. Dat is jammer, want het muzikale idee achter 'Death Obsession' is zodanig interessant dat men als luisteraar toch echt zou willen dat dit goed was. Volgende keer beter wellicht...

<< vorige volgende >>